புலம்பல்

எதுக்கு அவன நாம தீர்ப்பிடணும்?

2012-03-06T09:36:00.003-08:00

வணக்கம் நண்பர்ஸ். நலமா? இன்று ஒரு வாழ்வியல் பதிவு இடலாம் என்று ஒரு குறிக்கோளோடு வந்திருக்கிறேன். யோவ்வ்.. வாழ்வியல் பதிவு எண்டதும் யாரையா ஓட்டம் எடுக்கிறது...???

இன்று நான் பேசப்போகும் ஒரு விடயம், சிலவேளைகளில் நாம் அனைவரும் அன்றாட வாழ்கையில் செய்துகொண்டு அல்லது செய்ய முயற்சித்துக்கொண்டு இருக்கும் ஒன்றுதான். அதாவது, மனிதர்களில் அநேகர் தங்கள் வாழ்கையில் அதிகமான காலங்களை பிரமையிலே கழித்து விடுகிறார்கள். பாவம் இவர்கள். கனவுகாண மறந்து தாங்கள் காணும் பிரமையில் தங்கள் வாழ்கையை கடத்திப்போகிறார்கள். கனவிற்கும் பிரமைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது மக்கள்ஸ்.

அது என்ன அந்த பிரமை. அதாவது தாங்கள் நல்லவர்கள். தாங்கள் சிந்திப்பது சரி. தாங்கள் பேசுவது சரி. தங்களை விட வேறு யாரும் உயர்ந்தவர்கள் இல்லை.. இவைதான் நான் கூறவரும் அந்த பிரமை. இந்த குறுகிய பிரமை வட்டம் எப்பொழுது வெளியே தென்படும் என்றால் எப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் வாய்களை திறக்கிறார்களோ அப்பொழுதுதான்.

இதில் நான் பேச வருவது ஒரு குறித்த விடயம். நாங்கள் எங்களை மட்டுமே தீர்பிடுவதற்கு எமக்கு அதிகாரம் உண்டு. மற்றவர்களை தீர்பிடுவது எமது வேலை அல்ல. கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் அது கடவுளின் வேலை என்கிறார்கள். கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் அது அநாகரீகமான செயல் என்கிறார்கள். அதாவது மற்றவர்களை எப்பொழுதுமே நாம் கூடாத விடயங்களை வைத்தே தீர்பிடுகிறோம்.

சிலர் சிலரை பார்த்து கேலியாய் அல்லது நக்கலாய் சிரிப்பதையும் கைதட்டி நகைப்பதையும் பார்த்து கோவப்படுவதோடு 'கடவுளே இவர்களை மன்னியும்' என்று கூறிவிட்டு செல்லவேண்டி இருக்கிறது. எங்கள் நிலைமைகளையும், எங்களையும் பலர் கேலிசெய்து சிரிக்கிறார்கள் என்பதையும் அறியாது மற்றவர்களை தீர்ப்பிடுவதில் சிலர் மும்முரமாய் இருக்கிறார்கள்.

எமக்கு பிடிக்காதவர்களை எப்பொழுதுமே நாம் அனைத்திலும் எமக்கு கீழேயே வைத்திருக்கிறோம். எமக்கு பிடிக்காதவர்களை நாம் என்றுமே புத்திசாலிகள் என்றோ, நல்லவர்கள் என்றோ எண்ணியதே இல்லை. இதற்கு காரணம் இந்த வன்மையே. வேறு எதுவும் அல்ல. இந்த வன்மைப் போக்கு நம்மை இலகுவாக அவர்களை கேலி செய்து சிரிக்கவும், மட்டம்தட்டி தீர்ப்பிடவும் மிகவும் உதவிபுரிகிறது.

இன்னுமொன்றை பார்த்தீர்களா. நம்மை எத்தனை பேர் கேலியாய் பார்க்கிறார்கள் என்பதை மறந்து நாம் இன்னுமொருவரை கேலியாய், தரம் குறைவாய் பார்க்கிறோம். நாங்கள் இன்னொருவரிற்கு எதிராக ஒரு கல்லை தூக்குகிற பொழுது நமக்கு பின்னே நான்குபேர் நமக்கு எதிராய் கல்லை எடுக்கிறார்கள் என்பதை ஏன் நாம் மறந்து போகிறோம். உங்கள் எதிரியைக்கூட தீர்ப்பிடும் உரிமையை உங்களுக்கு கொடுத்தது யார்? உங்கள் எதிரியை பாராட்ட வேண்டுமானால் உங்களுக்கு தகுதி இருக்கிறது, ஆனால் அவர்களை தீர்ப்பிட உங்களுக்கு தகுதி இல்லை.

எதிரிகளும், எமக்கு பிடிக்காதவர்களும் எப்பொழுதுமே கெட்டவர்கள், மடையர்கள், எதுவுமே தெரியாதவர்கள் என்று எண்ணுகிற பொழுதே நாம் அடி முட்டாள்கள் ஆகிவிடுகிறோம். புத்திசாலிகள் எப்பொழுதுமே முட்டாள்களை தீர்ப்பிடுவதில்லை. காரணம் அவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது நன்றாகவே புரியும். ஆனால், முட்டாள்களே புத்திசாலிகளை அதிகம் தீர்ப்பிடுகிறார்கள். காரணம், புத்திசாலியின் வலிமையை என்றுமே முட்டாள்கள் தெரிந்து வைத்திருப்பதில்லை.

ஆக, மற்றவர்களை பாராட்டாவிடிலும் நீங்கள் நல்லவர்கள். தயவுசெய்து மட்டமாய் தீர்ப்பிடாதீர்கள். மனிதர்கள் எப்பொழுதுமே ஒரேமாதிரியாய் இருப்பதில்லை. நிலவு என்றும் தேய்ந்துகொண்டே செல்வதில்லை. அதற்கு ஒரு நாள் வளர்பிறையும் வரும். ஒருமுறை தோற்றவர்கள் இனிமேல் தோற்காமலே இருந்துவிடலாம். இருமுறை வென்ற நீங்கள் இனி எப்பொழுதுமே வெல்லாமல் கூட போய்விடலாம். பூக்கள் உதிர்வது அதன் இயலாமை மட்டுமல்ல, காய்களை உருவாக்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவேசமுமாய் கூட இருக்கலாம். மனிதர்களை மனிதர்களாய் பாப்போம். மற்றவனை எமக்கு சமனாய் பார்ப்பதில் எமது பக்கம் என்றுமே குறைந்துபோகப் போவதில்லை. மற்றவரை அசிங்கமாய், மட்டம்தட்டி பேசும்பொழுது நம்மையும் இதேபோல எங்கோ ஒருத்தன் கேவலப்படுத்துகிறான் என்பதை மறக்கவேண்டாம்..

சப்பா... இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீரியசா போய்ட்டோ நம்ம பதிவு..

ரயில் சித்திரவதை

2012-03-05T08:44:00.002-08:00

பதிவு செய்யப்பட்ட
புகையிரத இருக்கையைவிட
வேறு எதுவுமே
எனக்காய்
காத்திருப்பதில்லை.

மெல்ல நகரும்
ரயிலும் - நான்
மென்றே உமிழும்
எச்சிலும்,
இம்முறை
கொஞ்சம்
உஷ்ணமாய்..

என்
ரத்தத்தின் ஓட்டமோ
இந்த
ரயிலின் வேகத்தை
மிஞ்சும்..

யன்னல் தாழ்பாள்
களற்றப்பட்டும்
வேர்த்துக்கொட்டுவது
இங்கே
எனக்கு மட்டும்தான்.

பையில் இருந்த
ரயில் டிக்கெட்டை மறந்து,
டிக்கெட் பரிசோதகரிடம்
இருமுறை
தோற்றதும் நான்தான்..

கையில் இருந்த
புத்தகம்
புரியாமலும்,
காதில் மாட்டிய
இசை
இரைச்சலாயும்
இறுதிவரை இருந்தது,
எனக்கு மட்டும்தான்.

கடந்துவரும்
தண்டவாள ஒலியும்,
யன்னல் கடத்தும்
மஞ்சள் மாலை ஒளியும்
இன்று - என்னுள்
எதுவும் செய்வதாயில்லை.

தொலைபேசி சினுங்கியும்
எடுத்து பேச மனமில்லை.
பிடிமானம் இருந்தும்
எழுந்து நிற்க துணிவில்லை.

வடைக்காரன் கூட
என்
பசியை அறிகிறான்.
வயிறோ
சத்தியாக்கிரகம் செய்கிறது.

எதற்காய்
இன்று
இத்தனை
சித்திரவதை
இந்த ரயிலில்..

என்
முன்னைய இருக்கையில்
ஒருத்தி
அவளைப்போலவே இருக்கிறாள்.

நேசிப்பதில் ஒரு கிக்கு வேணாம்??

2012-02-29T23:33:00.003-08:00

அன்பு, நேசம், பாசம் என்றெல்லாம் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு வகையான அந்த உணர்வுகளிற்கும் ஒரு பயங்கரமான சக்தி உண்டு. இந்த மூன்றிளுமேயே அதிகமான ஆண்களும் பெண்களும் கிளீன் போல்ட் ஆகிவிடுகிறார்கள். அதிலும் இந்த அன்பு, பாசம், நேசம் என்பதெல்லாம் சுத்த பித்தலாட்டம் எனவும் சில அனுபவசாலிகள் வசனம் பேசுகிறார்கள். எது என்னவோ, நாம் அனைவரும் இந்த மூன்று விடயங்களிற்கும் பயந்தோ அல்லாதோ அடங்கியோதான் வாழ்க்கையை கொண்டுசெல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

சரி, விடயத்திற்கு வருவோம். நம்மை அதிகம் பேர் அன்பு செய்கிறார்கள். ஆனால் நாம் அவர்கள் அனைவரையும் கண்டுகொள்வதில்லை. அதேபோல, நாம் பலரை அன்பு செய்கிறோம் ஆனால் அவர்களும் சிலவேளை நம்மை கண்டுகொள்வதில்லை. அன்பு செய்கிறோம் என்பதை நாம் எதை வைத்து சொல்லமுடிகிறது? அதிகமானோர் ஒருவரை பிடித்துப் போவதையும், அவரை அன்பு செய்வதையும் ஒன்று என்றே பார்கின்றனர். இரண்டும் வித்தியாசமானவை. ஒருவரை பிடிப்பது வேறு. அவரை அன்புசெய்வது வேறு. நமக்கு பிடிக்கும் அனைவரையும் நாம் அன்பு செய்வதில்லை. அதேபோல, நமக்கு பிடிக்காதவர்களை நாம் அன்பு செய்வதில்லை என்றும் சொல்ல முடியாது.

இங்கே நான் சொல்லவருவது, இந்த இரண்டாம் தரப்பினர் பற்றி. நம்மை பிடிக்காதவர்களை நாம் அன்புசெய்ய நேர்ந்தால் அது தவறா? அல்லது அது நடைமுறைக்கு சாத்தியம் அற்றதா? இல்லை அப்படி நாம் நமக்கு பிடிக்காதவர்களை நேசித்தால், நாமும் ஜீசஸ் ஆகிவிடுவோமா? அவ்வ்வ்வ்..

ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். நம்மை நேசிப்பவர்களை நாம் நேசிப்பதில் என்ன கிக்கு இருக்குறது? நாம் அவர்களை நேசிக்காவிடிலும் நமது அந்த உறவில் பாரிய விரிசல் ஏற்படாது. காரணம் அந்த நபரிற்கு நம்மை பிடிக்கிறது அல்லவா? அவர் நம்மை நேசிக்கிறார் அல்லவா? ஆக, இந்த ஒரு கிக்கு, திரிலிங்கு எங்க இருக்கும் என்றால் உங்களை பிடிக்காத அல்லது உங்கள் எதிரியை கொஞ்சம் நேசித்துப் பாருங்கள். அப்பொழுதுதான் இந்த நேசம், அன்பு என்பனவற்றின் உண்மைத்தன்மை விளங்கும். இதில் ஒரு கஷ்டமும் இல்லேங்க. அவர்கள் நல்ல பண்புகளையும், உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் நடந்த சந்தோசமான அனுபவங்களை மீட்டிப்பார்த்தாலே போதும். அவர்கள் மேல் உங்களுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அன்பு பாசம் வர ஆரம்பிச்சிடும்.

எப்பொழுதுமே எமக்கு பிடிக்காதவர்களை நாம் தொடர்ந்து வெறுப்பதற்கான காரணம் அவர்கள் செய்த பிழைகளை மட்டும் நாம் அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்வதுதான்.

அதேபோல, உங்களை பிடிக்காத ஒருவரை நீங்கள் நேசித்துப் பாருங்கள். அவரது நல்லகுணங்கள், உங்களுக்கு பிடித்த விடயங்கள் போன்றவற்றை எண்ணிப்பாருங்கள் நீங்கள் அந்த நபரை நேசிக்க ஆரம்பித்து விடுவீர்கள். இந்த உணர்வு உண்மையிலேயே மிகவும் ஆனந்தமானது. நான் இதை உணர்ந்தபடியால் சொல்கிறேன் முயற்சித்துப் பாருங்கள்.

எங்களை நேசிப்பவர்களையே நாமும் நேசிப்பதில் என்ன பிரயோசனம் இருக்கிறது. நம்மை வெறுப்பவர்களை நேசிப்பதில் இருக்கும் ஒரு மனத்திருப்தி எப்பொழுதுமே நம்மை நேசிப்பவர்களை நாம் நேசிப்பதில் வருவதில்லை. நேசம், பாசம் என்பது புரிதல் சம்மந்தமானது. வெளிப்படுத்தல் அவசியம் இல்லை. ஒருவகையில் நாம் மற்றவர்களை நேசிப்பது கூட எம் சுயநலமே. காரணம் மற்றவர் மேல் நாம் வைக்கும் பாசம் எம்மை எப்பொழுதுமே சந்தோசப்படுத்தும் ஒரு சுய சந்தோஷ ஊட்டியே. நான் ஒருத்தரை நேசிக்கும் பொழுது அது எனக்கு பிடித்த ஒரு விடயமாக மாறிவிடுகிறது. ஏன் நமக்கு சில விடயனகள் பிடிக்கிறது. பிடிக்கும் பொழுது இதயம் ஒருவகை மகிழ்வை அனுபவிக்கிறது. எனக்கு பிடித்த விடயம் என்றால் அது நான் என்னையே சந்தோசமாக வைத்திருக்க எத்தனிக்கும் ஒரு விடயம். அப்படியென்றால் நான் எனது சுயநலத்திற்காகத்தானே மற்றவர்களை நேசிக்க முயல்கிறேன்.

சரி, முடிவு, எனது அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். உங்களை விழுந்து விழுந்து நேசிக்கும் பத்துப்பேரை நீங்கள் கொண்டாடுவதை விட உங்களை வெறுக்கும், 'உங்களை எனக்கு பிடிக்கவே இல்லை' என்று மூஞ்சிக்கு சொன்ன அந்த ஒரு நபரை உண்மையாக நேசித்துப் பாருங்கள். அப்பொழுதுதான் நேசம், பாசம், அன்பு என்பதன் உண்மை அர்த்தத்தை புரிந்துகொள்வீர்கள். அப்பொழுதுதான் அந்த பாசத்தில ஒரு கிக்கு வரும்.

ஆக, உங்களை விழுந்து விழுந்து நேசிப்பவர்களை நீங்களும் நேசித்தால் அது ஒருவகையில் பித்தலாட்டம்தான். இறுதிவரை உண்மை பாசத்தை உங்கள் இருவருக்குள்ளும் கண்டே பிடிக்க மாட்டீர்கள். பிறகு பாசம் வேஷம் என வசனம் பேசுவீர்கள்.

நான் அதிகம் அன்புசெய்யும் இருவர். ஒன்று அம்மா, இரண்டு என்னை பிடிக்கவில்லை என்று மூஞ்சிக்கே சொல்லிப்போன ஒரு நபர். என்னை இதை எழுதத்தூண்டியதும் இவர்கள்தான்.

அதுசரி, நான் சொன்னது ஏதாச்சும் புரிஞ்சிச்சா?? ஹி ஹி ஹி..

முதிர்கன்னி - வாசிக்காதவர்களுக்காய்.

2012-02-28T05:24:00.004-08:00

நமஸ்தே நண்பர்களே. நீண்ட நாள் இடைவெளியின் பின்னர் வருகிறேன். தலைக்கு மேல் வேலை வந்தால் என்னமோ மற்றையவை அனைத்தும் மறந்தே போய்விடுகின்றன.. என்ன செய்வது...

சரி, ஜோசித்து பதிவு போட நேரம் இல்லை என்றாலும் நம்ம நண்பர் ஐடியா மணி அவர்களின் ஒரு அன்புக் கோரிக்கையை இந்த பதிவு மூலம் நிறைவேற்றலாம் என்று முனைகிறேன். எனது கவிதை நூலான "கிறுக்கல்கள் சித்திரமாகின்றன" என்கின்ற நூலில் இருந்து "முதிர்கன்னி" என்னும் கவிதையை தனக்காய் பகிர முடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். அவரிற்காகவும் இன்னும் சிலர் கேட்டிருந்தார்கள், அவர்களுக்காகவும் இதோ அந்த கவிதை.. இது 2009 இல் எழுதப்பட்டது.

முதிர்கன்னி.

என்னையும்
கவனியுங்கள்..

மஞ்சத்துப் பெண்கள்
கொஞ்சிக் குலாவும்
முற்றத்தின் மூலையில்
மூச்சுமின்றி பேச்சுமின்றி
முக்காட்டோடே
முப்பது வருடங்கள்...

என்னில் - இந்த
இலைகளுக்குக்கூட
இராசனையில்லை.
அப்படியிருக்க
இவர்களுக்கு மட்டும்
எப்படி வரும்
இந்த
அலரிப்பூவில் ஆசை.?
பெண்ணாய் பிறந்ததன்
பாரம் புரிகிறது
பெற்றோரின் கண்ணில்
அதன்
பெறுமானம் தெரிகிறது.

மஞ்சளுக்கும் மாலைக்கும்
இல்லையா நெஞ்சம்?
என்
மஞ்சத்திற்கும் மணவறைக்கும்
எனிந்தப்பஞ்சம்..

'முதிர்கன்னி' என்று
முதுமானி கொடுக்கிறீர்கள்
யாராவது - என்
முந்தானைக்கு
முடிச்சிட நினைத்தீர்களா?

இது
அலரிப்பூவும்
அந்தஸ்து கேட்கும் காலம்.
அப்படியிருக்க
இந்த
அல்லிப்பூ மட்டும்
ஏன் இன்னும்
சாகாமலும்
சமையாமலும்..

இங்கு - என்னை
காலாவதியாய் போன
கத்தரிக்காய் என்கிறார்கள் சிலர்.
அழுதுகொள்கிறேன்
உண்மைதான்.
அனால்
அழுகிவிடவில்லை.

ஏன் என்னை
முறைக்கிறீர்கள்?
முறைகெட்டா போய்விட்டேன்?
என் மணவறைக்கு
தகுதிபெற்றவை
வயது மட்டும்தானே
வசதி?

காதலித்தாலும்
காவாலி என்பீர்கள்.
இப்படி தாமதித்தாலும்
காலாவதி என்கிறீர்கள்.

உணர்வுகளுக்குள் முட்டிமோதும்
மரண அவஸ்தை
தெரியுமா இவர்களுக்கு?

கல்யாணம் என்பதைவிட
ஏன் ஒரு
கடமை கூட
செய்யவில்லை
எனக்கு..

எனக்கென்று ஒருவன்
எங்கிருப்பான்?
உனக்குத்தான் நானென்று
எவன் வருவான்?

நான்வளர்த்த உடம்பும்,
உப்பிட்ட உணர்வுகளும்,
கண்ணியம் தவறாமல்
கடைசிவரை காப்பாற்றிய
காவியக் கற்பும்,
கடைசியில் என்னை
ஏமாற்றிப்போனதா?

யாராவது - நான்
உதிர்ந்துபோவதற்குள்
முகர்ந்துவிடுங்கள்.
பிந்திவிட்டால் - நான்
முந்திவிடுவேன்
முடிந்துபோவதற்கு..

காதல் இரங்கல் கூட்டம்.

2012-02-14T09:25:00.000-08:00

அவர்கள்
காதலர் தினத்தை
கொண்டாடுகிறார்கள்.
நானோ,
செத்துப்போன
எனது
காதலுக்காய்
இரங்கல் கூட்டம்
நடத்துகிறேன்.

உன்னை பிடித்திருக்கிறது
என
பூரித்து
பூச்சொரிகிறது
பல
பூமரங்கள் இன்று.
நானோ,
உதிர்ந்த பூவிற்காய்
ஊர்வலம் நடத்துகிறேன்.

காதலை
பூசிக்கிறார்கள்
பலர் இன்று.
நானோ - நீ
வீசி எறிந்த
என்
இதயத்தை எடுத்து
முதலுதவி செய்கிறேன்....
பிழைக்குமா என்ற
இறுதிநேர
பிரார்த்தனையோடு.

அன்பே,
காலங்கள் கொண்டாடிய
நம் காதல்,
இன்று
மலர்வளையங்களினால்
மந்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
காதலர் தினத்தில்
கண்ணீர் அஞ்சலி செய்த
முதல் காதலர்கள்
நாம் தான்.

உனக்கு
என் காதல்
பெரிதல்ல.
எனக்கோ
உன்காதல்
விதியல்லவா..

உன்
கண்ணைப்பார்த்தே
கவிதை சொன்னவன்
நான்.
இன்று,
உன்
கனவிற்காய்
கண்களையல்லவா
எரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அன்பே,
காதலர்கள்
பூச்செண்டு
கொடுக்கிறார்கள்
இன்று.
நீ - ஒரு
மலர் வளையமாவது
வைத்துவிட்டு போ
எனக்கு.

காதலர் தினத்தில்
காதல் சொன்ன
பலரை விட
காதலிற்கு
கல்லறை கட்டிய நாம்
வரலாற்றில்
வல்லவர்கள்.

காதலர் தினத்தில்
கவிழ்கப்பட்ட காதல்
நமதாக மட்டும்
இருக்கட்டும்.
கண்ணீர் கூட
கண்ணீர் வடிக்கும்
கேவலம் கேட்ட
காதல்
நம்மோடு முடிந்திடட்டும்.

என்னை ஏதோ செய்த ஆட்டக்காரி.

2012-02-09T10:54:00.000-08:00

ஆடிப்பறித்தவள்

நீ - என்

இதயத்தை..

மிடுக்காய்

ஒழியும் - உன்

சிரிப்பில்

சிதைந்தவன்

இவன்.

விலகும்

சேலைக்குள்

விரல் பதித்து

உயிர் தொலைத்தவன்

இவன்.

அசையும்

இடுப்பில்

என்

இதயத்தை மாட்டி

காமத்தை பறித்தவள்

நீ.

நீ

சிணுங்குவாய்.

என்னுள்

சீறுவானம் வெடிக்கும்.

நீ

ஓரமாய் நெளிவாய்

என்

நெஞ்சம் பத்திக்கும்.

உன்

தகதிமிதாவில்

நர்த்தனம் ஆடின

என்

மோகக் கனவுகள்.

நீ

கூந்தல் விலக்க

என்

ஏந்தல் தொடங்கும்

ஓர்

காதோர

முத்தத்திற்காய்.

நடன களைப்பில்

நளினமாய் குனிவாய்,

கண்கள் மட்டும்

என்னை விட்டு

அங்கேயே சுற்றும்.

நீ

சேலையைச் சொருக,

என்

விழிகள் விலகும்.

காற்றே போகா

உன்

தாவணிக்குள் கூட

என்

தாகம் மேயும்.

பளிங்கு இடையில்

நெளியும் வியர்வை

ஓரமாய் ஒதுங்கும்.

என்

வேகம் கூடும்.

விவேகம் குறையும்.

வேடுவ வீரம்

வீராப்பாய் தோளேறும்.

ஆடி அமர்ந்த

ஆறடி நடனம்

அருகே அமர

ஆங்கே

தொடுகிறேன்.

என்

விரல்களுக்குள் சிக்கியவை

கைகளிலிருக்கும்

உன்

புகைப்படம் மட்டுமே.

பெண்களின் சுய வட்டமும் ஆண்களின் அடக்குமுறையும்.

2012-02-05T10:32:00.000-08:00

பெண்களோடு சண்டையிட்டு அல்லது அவர்களின் கடும் பேச்சிற்கு இலக்காகி நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டதனால் மீண்டும் அவற்றை எதிர்பார்த்து இந்த பதிவை தொடங்குகிறேன். இறுதியாக ஒரு சகோதரி என்னை 'நீங்க ஒரு ஆணாதிக்கவாதி, பெண்கள் பற்றி அதிகம் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்...' என விமர்சனம் + அறிவுரை சேர்த்து ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். பெண்களின் எதிர்மறை இயல்பு ஒன்றை கவிதையில் சொன்னதே அதற்கு காரணம்.

இன்று நான் சொல்லவரும் விடயம், என்னை பாதித்த விடயம். அதனால் பொதுவாக பல ஆண்களையும் இந்த விடயம் பாதித்திருக்கும் அல்லது பாத்திக்கும் என்பது எனது பயம். அதாவது பெண்கள் ஆண்கள் பற்றி தாங்களாகவே ஒரு வட்டத்தைப் போட்டு அதனுள் இருந்துவிடுகிறார்கள். பலவகையான ஆண்களின் இயல்புகளை வைத்துக்கொண்டு ஆண்கள் இப்படித்தான் என ஒரு வட்டத்தைப் போட்டுக்கொள்ளும் பெண்கள் ஏராளம்.

அவ்வாறான ஒரு விடயத்தை மட்டும் பேசலாம் என நினைக்கிறேன். அண்மையில் ஒரு சகோதரி என்னிடம் சொன்னார் "எல்லாம் கலியாணம் கட்டும் வரைக்கும்தான் அமல். புருஷன் வந்தபுறகு உதெல்லாம் எப்பிடி..?" இந்த பதிலுக்கு நான் கேட்ட கேள்வி, "கலியாணம் கட்டினதும் இந்தவேலையை தொடர்வதாய் பிளான் இருக்கா?"

ஏன் திருமணம் என்பது ஆண்களுக்கு சுதந்திரத்தையும் பெண்களுக்கு அடக்கு முறையையும் கொடுக்கும் ஒரு சம்பிரதாயமா? பொதுவாகவே பெண்கள் வரப்போகும் கணவன் தங்களை அதிகாரம் பண்ணும் ஒருத்தனாகத்தான் இருப்பான் என எண்ணுகிறார்கள். ஏன்? அப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமா? அல்லது அப்படி எதிர்பார்த்தால்தான் ஓரளவாவது சுதந்திரம் கொடுக்கும் கணவன் வருவான் என்கின்ற சிந்தனையா?

என்னைப்பொறுத்த வரையில் இந்த வட்டம் பெண்களாலேயே அவர்களுக்கு போடப்பட்டது. அதற்காக ஆண்கள் காரணம் இல்லை என்று சொல்லமுடியாது. ஏன் எத்தனை ஆண்கள் பெண்களை அதாவது தங்கள் மனைவியை சமத்துவத்துடன் நடாத்துகிறார்கள். உளவியல் போக்கில் அதிகமான பெண்கள் ஆண்களை ஒரு கடுமைப் போக்காளனாகவே கருதுகிறார்கள். இது இவர்களுடைய பிரமை. அதாவது illusion. இருந்தும் அதிகளவான பெண்களுக்கு திருமணத்தின் பின் தன கணவன் தன மேல் கொஞ்சம் கடும்போக்கை கையாளவேண்டும் என்பதையும் விரும்புகிறார்கள். அதிகமான பெண்கள் ஆண்களிடம் அடங்கிப்போகவே விரும்புகிறார்கள். அதற்கு சென்டிமென்ட் + பயம் காரணமாகிறது.

எப்பொழுதுமே, ஆண்கள் எதை பெண்களிடம் இருந்து விரும்புகிறார்களோ அது பெண்களிடமிருந்து கிடைக்காவிடில் ஆண்கள் கடும் போக்காளர்களாக தங்களை சித்தரித்துக்கொள்ள முயல்கின்றனர். இதுதான் ஆண்களின் அடக்குமுறைக்கான முதல் படி. அதேபோல, தங்களுக்கு கொடுக்கப்படும் அளவுகடந்த சுதந்திரமும் கடும்போக்கின்மையும் தங்களுக்கும் தங்கள் குடும்பத்திற்கும் உகந்தது அல்ல என்பதையும் பல பெண்கள் நம்புகிறார்கள். இதுவே ஆண்கள் பெண்களின் சுதந்திரத்தை மட்டுப்படுத்த பெரும் காரணியாகிவிடுகிறது. அதேபோல இந்த ஆண்களின் கடினப்போக்கை பெண்கள் விரும்புவதற்கு இன்னுமொரு காரணமும் இருக்கிறது. அது, தங்கள் மேல் நல்ல நம்பிக்கை வந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காய்.

அடுத்து, தன்மேலும் தனது கற்பின் மேலும் எந்த சந்தேகமும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் அதிகமான் பெண்கள் ஆண்களுக்கு கட்டுப்பட்டு இருக்க முயற்ச்சிக்கிறார்கள். கணவனிடம் பயந்து வாழும் பெண் தனக்கு மட்டும் உடைமையாய் இருப்பாள் என்பது ஆண்களின் கனவும் கூட. ஆக, ஆண்கள் பெண்கள் மீது திணிக்கும் கட்டுப்பாடு சில வேளைகளில் பெண்களின் மறைமுக நிர்பந்தத்தினாலே வருகிறது என நியாயப்படுத்தலாம். ஆனால் எப்பொழுதும் அவ்வாறில்லை. அதேபோல, ஆண்களுக்கு அடங்கி வாழ ஆசைப்படும் பல பெண்கள் தங்கள் மேல் தங்களுக்கு அதிகம் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் என்பது மட்டும் வெளிப்படை உண்மை.

எனவே, ஒரு பெண் திருமணம் ஆகும் பொழுதே தனது கணவன் அதை செய்ய விடமாட்டான், அங்கு போக விடமாட்டான், அவரோடு கதைக்க விடமாட்டான் என்கின்ற ஒரு மனப் படத்தோடு வந்துவிடுகிறார்கள். அதன் பின்னர் கணவன் அப்படி இருக்கிறானோ இல்லையோ அவர்கள் மனம் அதையே நாடும். ஆக, நான் சொல்லவருவது, உங்கள் கணவனை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் வரை எதற்க்காக கணவன் பற்றிய ஒரு பொதுமைபடுத்தப்பட்ட வட்டத்தோடு வருகிறீர்கள்.

ஆண்களை பல வகைப்படுத்தலாம் பெண்கள். அதற்காக அவர்களை ஒரு பொதுவான வட்டத்திற்குள்வைத்து பொதுமைப்படுத்தாதீர்கள். பல நல்ல ஆண்கள் வருகிறார்கள். உங்கள் கேவலமான பார்வை அவர்களையும் மாற்றிவிடுகிறது. முதலில் ஆண்கள் பற்றிய அந்த அடக்குமுறை சிந்தனையை மாற்றுங்கள். வரும் கணவன் பெண்களை புரிந்தவனாக நிற்சயம் வருவான்.

பி.கு. அதற்காக, ஆண்கள் எல்லாரும் நூறு வீதம் நல்லவர்கள், எல்லா ஆண்களும் பெண்களை நூறு வீதம் சுதந்திரமாக நடத்துபவர்கள் என்கின்ற எடுகோளிற்குள் வரவில்லை. சொல்லவும் இல்லை.

பெண்களின் நளினமும் ஆண்களின் பொறுக்கித்தனமும்.

2012-02-04T22:00:00.000-08:00

என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஆண்கள் அதிகம் ரசிக்கக்கூடிய ஒரே விடயம் இந்த பெண்கள்தான். என்னம்மாப் படைத்திருக்கிறான் இந்த கடவுள். அழகாய் பெண்களையும் அவர்களுக்காய் அலையும் ஆண்களையும். ஒரு விதத்தில் கடவுள் பெண்களை இவ்வளவு அழகாயும், ஆண்களை கவர்ந்திழுக்கும் வண்ணமும் படைத்ததற்கு காரணம் இருக்கிறது.

எப்பொழுதுமே ஆண்கள் பெண்களைப் பார்க்கும் போது ஒரு ஜில் ஜில் உணர்வை கடவுள் பெண்களுக்குள் வைத்துத்தான் இருக்கிறான். பெண்களைப் பார்த்ததும் ஒரு உணர்வு பத்திக்கணும். காமம் ஒட்டிக்கணும். ஆசை புட்டுக்கணும். ஆமாங்க அதுதான் கடவுள் பெண்களைப் படைக்கும் பொழுது மனதில் வைத்திருந்த குறிக்கோள்கள்.

காரணம், அப்பொழுதுதான் இனப்பெருக்கத்தில் ஆண்கள் நாட்டம் செலுத்துவார்கள். இனம் பெருக முடியும். அவ்வாறான ஒரு ஈர்ப்பும், 'அது'வும் இல்லையென்றால் இந்த வேகமான உலகில் எவன் தான் இனப்பெருக்கத்திற்காய் உலகத்தை நினைத்து, சந்ததியை நினைத்து பத்து, பதினைந்து நிமிடங்கள் செலவு செய்யப்போகிறான்? இதுதான் எல்லா விலங்குகளிலும் ஆண்களை பெண்கள் ஈர்க்கும் படியாக ஒரு உடல் இச்சை தாகத்தோடு படைத்திருப்பதற்கு பின்னால் இருக்கும் சிம்பிள் லாஜிக்.

ஆக, இந்தக் காரணத்தினாலோ என்னவோ அவன் (கடவுள்) பெண்களை ஆண்களுக்கு உசுப்பேத்தும் ஒரு பொருளாகவே படைத்துவிட்டான். இங்கு நம்ம ஆக்கள் பெண்கள் என்றாலே குளு குளு கிளு கிளு என்று திரிகிறார்கள். என்னதான் சொன்னாலும் ஆண்களுக்கு எப்பொழுதும் சந்தோசம் அல்லது ஒரு இன்பத்தைக் கொடுக்கும் ஒரு விடயம் என்றால் அது பெண்கள் தான். இதை ஆண்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டேயாகவேண்டும்.

பெண்களை இவ்வளவு அழகாய், கவர்ச்சியாய் படைத்துவிட்டால் ஆண்கள் அவர்களை மொய்க்கத்தானே செய்வார்கள். அவர்களை அடையத்தான் முயற்சிப்பார்கள். இதில் யதார்த்தவியல் முரண்பாடுகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. அதில் பிழையும் இல்லை. ஆனால், அவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களை ஆண்கள் எப்படி, எங்கு, எதற்காய் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதில் தான் சரி பிழை இருக்கிறது.

ஒரு பையன் ஒரு பொண்ணைப் பார்த்துவிட்டால் பொண்ணின் தந்தை காய் கூய் என்று வந்துவிடுவார். பொட்டைப் பிள்ளையை பெற்றால் அதை ஆண்பிள்ளை பார்க்காமல் இன்னுமொரு பெண்பிள்ளையா பார்க்கும், ரசிக்கும், ஆசைப்படும்? பெண்களை ஆண்கள் பார்க்கும் பொழுதுதான் பெண்கள் தங்களுள் இருக்கும் பலவகையான உணர்வுகளை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள் என்கிறது விஞ்ஞான உளவியல்.

பெண்களை பார்த்தாலே, ரூட்டு விட்டாலே பொறுக்கி என்கிறது இந்த சமூகம். எங்களைச் சுற்றி, நம்மை அதிகம் கவரும், நமக்குள் கிளு கிளுப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரேயொரு விடயம் இந்த பெண்களாகவே இருக்கும் பொழுது நாம் அதை எப்படி கண்டுக்காமல் இருந்திட முடியும். அப்படி அவர்களை பார்த்தால், சைட் அடித்தால் அந்த பசங்கள் பொறுக்கியா? பெண்கள் எப்பொழுதெல்லாம் சைட் அடிக்கப் படுகிறார்களோ அப்பொழுதுதான் அவர்கள் அழகு, வதனம், அமைப்பு என சகலதும் அம்சம் என உறுதிப்படுத்தப் படுகிறது என்கிறது அண்மைய ஆய்வு ஒன்று. (ஆய்வு , கீய்வு என்றால் தானே உலகம் நம்ம கருத்தை நம்பும்.. உஷ்... இது நம்ம கருத்து..)

ஆகவே, பசங்க தாராளமாய் பொண்ணுங்கள ரசிக்கலாம். உங்கள் ரசனை அந்த பெண்களை குஷிப்படுத்துவதாய் இருந்தால் எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. மாறாக, எப்பொழுது உங்கள் பார்வை, ரசிப்பு அவர்களை சங்கடப் படுத்துகிறதோ அப்பொழுதுதான் நீங்கள் பொறுக்கி. அதுவரைக்கும் நீங்கள் நல்லதொரு ரசிகன். அவ்வளவுதான்.

நரிகளினதும் கிலுகிலுப்பைகளினதும் சுதந்திர தினம்!

2012-02-03T10:25:00.000-08:00

பருந்துகளும்

நரிகளும்

கூக்குரலிடும்

தினம்.

வண்ணாத்துப் பூச்சியும்

கிலுகிலுப்பை கூட்டமும்

அம்மணமான

தினம்.

வடக்கிலும்

கிழக்கிலும்

சுதந்திரம் இருக்கிறதாம்

காலிமுகத்திடலில்

பறக்கும்

தேசியக்கொடி தான்

சொல்கிறது.

உணவு தருவோம்

என

வயிற்ரை களவாடியது

இந்த சுதந்திரம்.

தாகம் தீர்ப்போம்

என

தொண்டையை

துளைத்தது

இந்த சுதந்திரம்.

உலகம் சிரிக்க

எங்கள்

சுதந்திரக் கனவு

பாதியில் மரித்தது.

அங்கு

கொடுக்காத சுதந்திரத்திற்காய்

கொண்டாட்டம்.

இங்கு

கிடைக்காத சுதந்திரத்திற்காய்

திண்டாட்டம்.

எங்கள்

வீடுகளின் கூரைகளில்
தாராளமாய் சுதந்திரம்.

வானம் தெரிகிறது.

எங்கள்

வளம் ஜொலிக்கும் நிலங்களில்

அளவு கடந்த சுதந்திரம்.

யார் யாரோ விலை பேசுகிறார்கள்.

எங்கள்

உயிர்போன்ற உணர்வுகளுக்கு

சம சுதந்திரம்.

ஊருக்குள் பதினைந்து புத்தர்கள்.

பிள்ளையாரும்

இஜேசுவும்

களவாடப்படுகிறார்கள்.

புத்தர் மட்டும்

புதிதாய் பிறக்கிறார்

ஆங்காங்கே.

இது

மத சுதந்திரமாம்.

ஆலமரங்கள்

போதிமரங்களாவது

யார் சுதந்திரம்?

சங்கிலியன்

துட்டகைமுனுவாவது

எப்படி சுதந்திரம்?

கொழும்பிலோ
இது
சுதந்திரம்.
வடக்கில்
இது
அடக்குமுறை.

கிளிநொச்சிக் காற்றை

சிங்களம் பேசவைப்பதும்,

தமிழ் கழுத்தில்

சிங்கள தாலி ஏற்றுவதும்,

கந்தையாவின் நிலத்தில்

கொப்பேக்கடுவவை குடியமர்த்துவதும்,

உங்களுக்கு

வேண்டுமானால் சுதந்திரம்.

எங்களுக்கு?

முதலில்,

எங்கள்

மூச்சையேனும்

எங்கள்

இஷ்டப்படி இழுக்க

விடுங்கள்.

பின்னர்

சுதந்திரம் பற்றி

சுதந்திரமாய்

பேசலாம்.

கடுப்பாக பேசியிருந்தாலும் இன்றையநாள் சுதந்திர தினத்தை கொண்டாடும் அனைத்து இலங்கையர்களுக்கும் எனது சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்.

(யோவ்வ்.. நீ மட்டும் என்ன அமெரிக்கனா??? நீங்க கேக்கிறது புரியுது.. விடுங்க சார்.. ப்ளீஸ்...)

'ஓகே, மூடிக்கிட்டு இருக்கியா, ஐ நோ'.

2012-02-02T21:28:00.000-08:00

வணக்கம் நண்பர்களே, காலையிலேயே கடுப்பேத்திய விடயம் ஒன்றை பதிவிடுகிறேன். (ஆகக் குறைந்தது என் கடுப்பாவது தணியட்டும் என்பதற்காக). நாம் அனைவரும் கொண்டாடும் எமது தாய்வழி விடயங்களில் இந்த தாய் மொழி மிக முக்கியமானது. மொழி என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு உணர்வு சம்மந்தமான விடயமும் கூட. மொழியை ஒரு சந்தோசமான உணர்வாகவே நான் பார்க்கிறேன். அதனால் தான் அந்த மொழியை எம்மால் அழகாக, உணர்ச்சி பூர்வமாக உச்சரிக்க முடிகிறது.

அதிலும், எமது தமிழ் மொழி என்பது மிகவும் அழகானது. உண்மையில் தாயை அதிகம் நேசிப்பவர்கள் தங்கள் மொழியையும் அவ்வாறே நேசிப்பார்கள் என்று அண்ணா சொல்வது ஞாபகம் வருகிறது. (யோவ்வ்.. எங்க அண்ணா இல்லேங்க, அறிஞர் அண்ணா..அவ்வ்). உண்மையில் அது நியாயமான வார்த்தைகள் தான். ஏனெனில் தாயிற்கும் மொழிக்கும் அப்படியொரு சம்மந்தம் இருக்கிறது.

இன்று காலையில் எழுந்து எனது அறையிலிருந்து வழமைபோல காலை உணவிற்காய் அந்த ஹோட்டலின் காலை உணவிற்காய் உணவருந்தும்

(restaurant) இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கு வந்ததும் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாக பூசணிக்காய் அளவில் இரண்டு பொண்ணுகளையும் அவங்களுக்கு முன்னாடி 'பெயார் எவர்' விளம்பரத்திற்கு வந்தவர்கள் போல இரண்டு பசங்களையும் ஒரு வயதான மனிதரையும் (இவிங்கள பெத்தவரா இருப்பாருன்னு நினைக்கிறன்) பார்த்தேன். அவர்கள் ஒரு ஓரமாய் உள்ள மேசையில் உட்கார்ந்து போக் ஓடும் (அதுதானுங்க முள்ளுக்கரண்டி) நயிப் ஓடும் (ஐயோ கத்தீங்க) சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்பதை பார்க்கவேண்டியதாய் ஆயிற்று. நிச்சயமாய் இவர்கள் வெளிநாட்டு கனவான்கள் தான்.

நானும், பக்கத்து மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். அவர்கள் மேசையில் இருந்து காதில் விழுவது எல்லாம் ஒன்று கரண்டி-ப்ளேட் சத்தம், இரண்டாவது நுனி நாக்கில் தெறிக்கும் இங்குலீசு. என்னமா பேசுராங்கையா இங்குலீசு. சேக்ஸ்பியர் இருந்திருந்தா இவங்கட்ட ஆங்கில இலக்கியம் படிச்சுத்தான் நாடகமும் கவிதையும் எழுதியிருப்பாரு போல. நான் உண்மையிலேயே நினைத்தேன் இவர்கள் நிச்சயமாய் தமிழர்கள் அல்லாதவராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று. பின்னர், 'போடா சனியனே' என்று ஒரு பெண் குரல் கேட்டபோது திரும்பிப் பார்த்தேன். அது அவர்கள் தான். சோ, நிச்சயமா அவங்க நம்ம தமிழங்க தான் என்ற முடிவுக்கு வந்துட்டன். பார்த்தீங்களா, அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதை மற்றவர்கள் கண்டுகொள்வதற்கு உதவியாய் இருப்பது இந்த 'சனியனே'.

அரை மணி நேரம் நான் அங்கு இருந்ததில் எனது காதில் கேட்ட தமிழ் வார்த்தைகள் என்றால் ஒரு சில மட்டுமே. அவை அனைத்தும் சுவாரசியமாய் இருந்தது. 'லூசாடா நீ?', 'கறுமம்..கறுமம்', 'ஐ மிஸ்ட் மை நியூ டூத் பிரஷ்.. நீயாடி ஆட்டைய போட்டது?', 'ஐ வோன்ட் டு கோ தேயார், பட்.. அவட மூஞ்சியையே பார்க்க சகிக்கல டாடி.', 'மனுசனாடா நீ, சீ டாடி', 'அட கொக்கா மொக்கா, திஸ் இஸ் ஸ்ரீலங்கா..', 'ஓகே, மூடிக்கிட்டு இருக்கியா, ஐ நோ...', இவ்வளவுதான் தமிழ். அந்த பொண்ணு போட்டிருந்த சட்டையும் அது பேசின தமிழும் ஒரே அளவு.

இதைத்தவிர ஒரு தமிழ் வார்த்தை கூட பேசலைங்க. (ஆமா இதுவரைக்கும் மட்டும் எங்க தமிழ் வார்த்த பேசியிருக்காங்களாம்??) ஸ்டைல்லா இங்கிலீசு பேசுறாங்க. ஆனா, வாயில வந்த அந்த ரெண்டு மூணு தமிழ் சொல்லும் மட்டமான வார்த்தைகள். அவர்களிடத்தில் ஒரு விடயத்தைப் பார்த்தேன். சில தமிழ் சொற்களை உச்சரிக்கும் போது வெளிப்படுத்தப்படும் உணர்வு ஆங்கில சொற்களில் இல்லை என்பதால் தான் இடையில் அந்த சொற்களை மட்டும் தமிழில் பேசுகிறார்கள்.

மொழி என்பதும் அவரவர் உரிமைதான். அனாலும், அழகான தாய் மொழி இருக்கும் பொழுது எதற்காக இந்த வேசங்கள்? என்பதுதான் புரியவில்லை. வெளிநாட்டில் தமிழை பேசினால் பலர் சிரிக்கலாம் அல்லது உங்களின் மரியாதை குறைந்து விடலாம் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் தாயகத்தில் நீங்கள் தமிழ் பேசினால் தான் உங்களுடன் பேசுபவர் உங்களைப் பற்றி பெருமைப் படுவார் என்பதை மறந்து போகாதீர்கள்.

நான் உணவை முடித்துக்கொண்டு, அந்த ஹோட்டல் பையனிடம் கேட்டேன். ஆக்சுவலி இவர்கள் யார்? அவன் சொன்னான், சொந்த இடம் யாழ்ப்பாணம். அவுஸ்த்ரேலியாவில இருக்கினமாம். அந்த அண்ணன், அங்கத்தைய சிடிசன், மற்ற எல்லாரும் போன வருஷம் தான் அங்க போனவங்களாம்.

அட பாவிகளா, வெளிநாடு போய் ஒரு வருஷத்துக்குள்ளேயே தமிழ் போட்டுக்கிச்சா? இவங்கள என்னதான் பண்ணலாம்? தமிழை பேச முடியாத அல்லது தமிழ் கடினமாக இருக்கும் வெளிநாட்டு தமிழர்களை கொஞ்சம் மன்னித்துவிடலாம். இவர்களை? எடுப்புக்காகவும், கௌரவத்திற்காகவும், ஸ்டைல் காகவும், சீன் போடுவதற்கும், பந்தா காட்டுவதற்கும் இங்கிலீஸ் பேசும் தமிழர்களை கண்டாலே கடுப்பாகுது சார். அழகான தமிழை வாய் நிறைய, நாவை லாவகமாய் அசைத்து, உச்சரிக்கும் அந்த தமிழ் வார்த்தைகளின் கவர்ச்சியை இவர்கள் எப்பொழுது அறிந்துகொள்ளப் போகிறார்கள்.

பி.கு. நானும் ஒரு எடுப்புக்காய் ஆங்கு ஆங்கு தங்கிலீசு சொற்களா பாவிச்சிருக்கன். நாங்களும் இங்குலீசு பேசுவோமில்ல. ஹி ஹி ஹி..

ஐந்தே மீட்டரில் காதல் ஈகோ.

2012-01-31T08:10:00.000-08:00

ஐந்தே மீட்டரில்

அவன்.

ஐந்தங்குலப் பார்வையோடு

இவள்.

அவன்

அழைப்பதாயும் இல்லை.

இவள்

நகர்வதாயும் இல்லை.

ஐந்தே மீட்டரில்

ஒரு

சேக்ஸ்பியர் நாடகம்.

அவன்

தொலைபேசி அடிக்க,

ஹலோ சொன்னது

இவள்.

இவள்

கைக்குட்டை

கீழே விழ

வருத்தப்பட்டவன்

அவன்.

அதே

ஐந்து மீட்டர்

அநாதரவாய்...

அவனுக்கும்

இவளுக்கும்

இடையில்.

இறுதியாய்,

அவன்

ஹலோ சொன்னான்,

இவள் முகத்தில்

கிலோக்கணக்கில்

புன்னகை.

நீண்டு

நிமிர்ந்த

நடுவிரலை ஆட்டி,

வா என்றான்

அவன்.

அவளோ,

விரலைக் கடித்தபடி

விடுக்கெனக் குனிந்தாள்

வெட்கத்தில்.

இந்த

ஐந்துநிமிடம் போதும்,

அவள்

வெட்கத்தை

இவன் படிக்க,

இவன்

தட்பத்தில்

அவள் துடிக்க.

மரங்கள்

தலை சாய்த்து நிற்க,

மாலை

மங்கிக் கருக,

வந்த காதல்

இருவரிற்கும்

அதே

ஐந்து மீட்டர் தொலைவில்

அம்மணமாய்..

'நீ சொல்'

இவன் பேச,

'நீயே சொல்'

அவள் வீச,

பார்வைகள் மட்டும்

காதலில்.

இறுதியில்,

அவன் செரும

இவள் நிமிர

'காதலிக்கிறேன்' என்றான்

அவன்.

இவளோ

மனதிற்குள் சொன்னாள்,

'நல்லவேளை

நீ சொன்னாய் - இல்லையேல்

என்

ஈகோவிடம்

நான்

தோற்க வேண்டியிருந்திருக்கும்.

கடந்த

ஐந்து வருடங்களின் பிறகு.."

வெங்காயத்தை வெறுக்க கண்ணீருக்கு உபதேசமா?

2012-01-29T11:42:00.000-08:00

உன்னை
வெறுப்பதற்கு
காரணங்கள்
சொல்லித்தராதே
எனக்கு.
காரணமின்றியே
உன்னை
நேசித்தவன்
நான்.
வெங்காயத்தை வெறுக்க
கண்ணீரிற்கு

உபதேசம் பயனில்லை.

உனது பெயரில்

விலைபோகும்

விபச்சாரியைக் கூட,

கைபிடிக்க

சம்மதிப்பவன்

நான்.

நீ

இல்லையெனில்,

உன்

நினைவோடு

குடும்பம் நடாத்த

பழகிக் கொண்டவன்

நான்.

உன் கழுத்தில்

தாலி ஏறும் வரை,

கனவிலே

உன்கூடவே

தாம்பத்தியம் நடாத்தும்

வித்தை தெரிந்தவன்

நான்.

ஒன்றை

புரிந்துகொள்,

உனக்கும் எனக்கும்

உள்ள பந்தம்,

உணவிற்கும்

உப்பிற்கும் உள்ள

சொந்தம்.

உப்பில்லையேல்

உணவு குப்பையில்,

நீ இல்லையேல்

வாழ்க்கை சாக்கடையில்.

என் கவிதையின் கவனம்.

2012-01-28T22:33:00.000-08:00

எப்பொழுதுமே

என்னை

கட்டிப் போடுவதும்

காட்டிக் கொடுப்பதும்

என்

கவிதைகள்தான்.

எனது கவிதை

எங்கும் பேசும்.

ஆனால்,

எனது

கவிதை பற்றி - நான்

எங்கும் பேசியதில்லை.

முட்டிமோதும்

உணர்வுத் தொல்லைகளை

எப்பொழுதுமே

புணர வைப்பவை

எனது

கவிதைகள்.

சிலர்

சொல்வதைப்போல்

வரிகள் அமைக்க

முடிவதில்லை

என்

கவிதைகளில்.

காரணம்,

உணர்வில் பிறக்கும்

வரிகளை

கொலை செய்வதில்

எனக்கு

உடன்பாடு இல்லை.

என்னை

விமர்சிப்பவர்கள்

அதிகம்

நேசிப்பது

என்

கவிதைகளைத்தான்.

இலகுவாக,

இவை

கவிதைகளா

என்பார்கள்?

இரண்டு வரிகளை

இலகுவாய் போட்டாலும்

புருவம் உயர

ரோமம் நிமிர

உணர்வு தித்திக்க

உதிரம் பத்திக்க

உள் மனதில்

ஒரு

வருடல் பிறக்கணும்.

அதுதான்

கவிதை.

இதற்காகவே

பேனா பிடிக்கிறேன்.

இந்த

பேரும் புகழும்

எனக்கும் வேண்டாம்

என்

கவிதைக்கும் வேண்டாம்.

வாசகனுக்காகவே

எழுதுகிறேன்.

என்றும்

என் கவிதைகளை

வாசகம் செய்யவேண்டியது

அவனே.

நான் அல்லன்.

பி.கு. என் அன்பிற்குரிய விமர்சகர் ஒருவரிற்கு எழுதி அனுப்பியது.

காலி செய்து வலி தந்தாய்..

2012-01-26T11:19:00.000-08:00

நீண்டு கடந்த

நாட்களின் பின்

தூரத்திலாவது

உன்னை

கண்டபோதுதான்

கனவுகள் மரித்தாலும்

என் - கண்கள்
இன்னும்
உயிர்வாழ்வதை உணர்ந்தேன்.

இமைக்காமல்

பார்த்திருக்கலாம்.

கண்ணுள் வந்த உன்னை

இமைத்து

உடனே

அழித்துவிட

இஷ்டம் இல்லை எனக்கு.

உறக்கத்திலிருந்த

என்

உணர்வுகளின்

பற்றைகளுக்குள்

தீமூட்டிப் போனது

உன்

திடீர் தரிசனம்.

இதயத்தை

காலி செய்தாய்

நேற்று.

பின்னர்,

என்

கண்களுக்குள்

ஏன்

வலி தந்தாய்

இன்று?

உறக்கத்திற்கும்

உன்னை

பிடித்திருக்கவேண்டும்,

உன் நினைவால்

உறங்காமல்

கிடக்கிறது,

என்

உறக்கம்

கண்களில்.

காதலியாய்

பார்த்துப் பழகிய

கண்கள்,

கண்டவுடம்

கண்டபடி கூசின.

முதல் முறை

உன்னை

யாரோ ஒருவராய் பார்க்க.

உனக்கும்

எனக்கும்

ஒன்றுதான்

வித்தியாசம்.

நீ

என்னை மறந்து தூங்குகிறாய்.

நான்

உன்னை மறக்க தூங்குகிறேன்.

இது அப்பிடி இருக்குமோ? அல்லது இப்பிடி இருக்குமோ??

2012-01-25T10:13:00.000-08:00

எமது பார்வைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே எங்கள் கருத்துக்கள் உருவம் பெறுகின்றன. அதாவது நாங்கள் எதை எப்படி பார்க்கின்றோம் என்பதில்தான் அந்த விடயத்தை நாங்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்ளுகின்றோம் என்பது தங்கியிருக்கிறது. அதாவது, நோக்கியோன் நோக்கிய பொருளை நோக்கியவாறே நோக்கின் நோக்கிய பொருள் நோக்கியவாறே அமையும் என்பது நடைமுறைக்கு சாத்தியமான கூற்று. மனிதர்கள் தங்கள் பார்வைகளாலேயே தாங்கள் காண்பவற்றை தாங்களாகவே விளங்கி புரிந்து கொள்கிறார்கள். அந்தளவிற்கு ஒவ்வொருத்தரினதும் பார்வைகள் அவர்கள் புரிதலுடன் அவ்வளவு ஒற்றுமை வாய்ந்தவை.

அதிகமானவர்கள் தங்கள் ஆளுமையை தங்கள் பார்வையில் வெளிப்படுத்தி விடுவார்கள். இந்த ஆளுமை என்கின்ற ஒரு விடயம் அடிப்படையில் இந்த பார்வையின் கோணத்தில்தான் கட்டப்படுகின்றன. அதிலும் மனிதர்கள் மற்றவர் மேல் கொண்டிருக்கும் தங்களின் பார்வை எப்பொழுதுமே திருப்தியற்றதாகவே இருக்கிறது. எம் ஒவ்வொருத்தர் மேலும் விழும் பார்வைகள் அதிகமாக எங்கள் புறத்தோற்றத்தை வைத்தே தீர்மானிக்கப் படுகின்றன. ஆக, ஒருவர் மீதான எமது முதல் பார்வையே அவர் பற்றிய விடயங்களை மதிப்பிட போதுமானவையாக அமைந்து விடுகின்றன.

மற்றவர்கள் மட்டிலான எங்களது பார்வைகள் எப்பொழுதுமே நடுநிலையுடையனவாக இருத்தல் அவசியம். எந்தப் பக்கத்தையும் (நேர், மறை) சாராமல் இருந்தால் ஒருவர் மீதான எங்களது பார்வை மிகச் சரியானதாக இருக்கும். ஒரு பெண்ணின் முகத்தைப் பார்த்து இந்தப் பொண்ணு 'அப்பிடியான' பொண்ணா இருக்கும் போல இருக்கு, அல்லது 'அந்த தொழில்' செய்யும் பொண்ணாக இருக்கும் போல இருக்கு என எமது புறப் பார்வைகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு முடிவிற்கு வந்துவிடுகின்றோம். சில வேளைகளில் அது உண்மையானதாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், தவறாக இருந்துவிட்டால் அது நல்லதல்லவே. நம்ம வடிவேல் ஜோக் மாதிரி, 'டேய் சிவப்பா இருக்கிறவன் பொய் சொல்ல மாட்டாண்டா..'

அதிலும் இந்த பெண்கள் மீதான பெரும்பாலான ஆண்களின் பார்வையும், ஆண்கள் மீதான அதிகமான பெண்களின் பார்வையும் மிக மிக முக்கியமானவை. உண்மையிலேயே, ஒரு விடயம் தொடர்பான எங்களது பார்வை நிற்சயமாக எங்கள் ஆளுமை சம்மந்தப்பட்டவை. சிலரது பார்வை மிகவும் நேரானவை. சிலரது பார்வைகள் எப்பொழுதும் எதிர்மறையானவை. பொதுவாக ஆண்கள் எல்லாரும் மனைவியின் விடயத்தில் ஆணாதிக்கப் போக்கை கொண்டவர்கள் என்பது அநேகமான பெண்களின் பார்வை. அதேபோல, பெண்கள் என்பவர்கள் குடும்பம், குட்டி, வீடு என்கின்ற ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருப்பவர்கள் அல்லது இருக்க வேண்டியவர்கள் என்பது பொதுவாக பல ஆண்களில் பார்வையாக இருக்கும்.

ஆக நான் சொல்லவரும் விடயம் என்னவெனில், உங்கள் புறப்பார்வைகளை வைத்து மட்டும் எதையும் முடிவு செய்து விடாதீர்கள். காரணம் உங்களது பார்வை அது உங்கள் ஆளுமை தொடர்பானது. உங்கள் பார்வை தவறாகவும் இருக்கலாம். உங்கள் பார்வைகளை நடுநிலையாக்கும் வரை உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது சிந்தனைகள் மாறப்போவதில்லை.எதை நோக்கும் பொழுதும் உங்கள் பார்வை நடு நிலையாக இருக்கட்டும். எந்த நபர் பற்றிய உங்கள் முதற் பார்வையும் மிகவும் நடுநிலையானதாக இருக்கட்டும். உங்கள் ஆளுமை குறுகிய வட்டத்திற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்தால் உங்கள் பார்வையும் குறுகியதாகவே இருக்கும். அதனால் நீங்கள் பார்க்கும் விடயங்களை முற்றிலும் தவறு எனச் சொல்வதில் நியாயம் இல்லை.

அதேபோல எங்கள் பார்வைகள் மற்றவரைப் பற்றி ஒரு கருத்தை முன்மொழியலாம். ஆனால் அப்படித்தான் என முடிவெடுத்தல் தவறானது. எதையும் தீர அறியாமல் எங்கள் பார்வைகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு முடிவுகள் எடுத்தல் பல பாதகமான விடயங்களை ஏற்படுத்திவிடும். மற்றவர் மட்டில் எமது பார்வைகள் பல எடுகோள்களை உருவாக்கலாமே தவிர அவற்றை எமது பார்வைகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு நியாயப்படுத்திவிட முடியாது.

எமது பார்வைகளைத் தாண்டி மனிதரிற்குள் பல நல்ல விடயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நாம் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிட முடியாது. அதேபோல, சில பார்வைகள் கெட்ட விடயங்களையும் நல்லவையாகக் காட்டக் கூடியன. அவற்றையும் நாம் புரிந்திருத்தல் அவசியம். ஆக, எமது பார்வைகளின் அடிப்படையில் ஒருத்தரை மதிப்பிடுதல் மிகவும் பாரதூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

மீண்டும், ஒருத்தர் மீதான எமது பார்வைகள் அவர் பற்றிய சில விடயங்களை முன்மொழியலாம், முடிவெடுக்க முடியாது. ஒருவரை, அவர் மேல் எனக்கிருக்கும் குறித்த பார்வையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு அவரை நாம் மதிப்பிடுதல் தவறானதாகும். இவற்றை மனதில் கொள்தல் பல மனிதர் மட்டிலான பல புரிதலின்மையை தீர்த்துவைக்கும்.

நீதான் கொடு !!

2012-01-24T11:06:00.000-08:00

கனவு வெளியில்

என்னை

காதல் செய்பவளே,

காதருகே வந்து

ஒரு

காதல்

கதை சொல்.

என்

செவிப்பறை கொஞ்சம்

செம்மையாகட்டும்.

மேகம் எடுத்து - உன்

மோகக் கையால்

ஒரு

கீறல் இடு - என்

தோரணை மூக்கில்.

மூக்குத்துவாரம்

உன்

வாசனையோடு

வாழ்ந்துவிடட்டும்.

எட்டி வந்து - என்

உதடு தொட்டு

ஒரு

கோலம் போடு - உன்

பஞ்சணை இதழால்.

பங்கஸ் ஏறிய

என்

பழைய உதடு

பள பளக்கட்டும்.

வானம் மூடிய - உன்

கருங்கூந்தல் எடுத்து

என்

முகம் மூடு.

வாடிக் களைத்த

என்

திருமுகம் கொஞ்சம்

மறுபடியும் மலரட்டும்.

இல்லையெனில்,

ஓடிவந்து

ஒட்டறை போர்த்திய

என்

ஆறடிக் கிடங்கை

ஆசிர்வதித்துப் போ.

என்

மானங்கெட்ட காதல்

மண்ணோடு

மடியட்டும்

நீயில்லாமல்.

இதயத்திற்கும் மூளைக்குமான பரம்பரைப் பகை.

2012-01-23T10:52:00.000-08:00

வணக்கம் நண்பர்களே. நலமா? இன்றைய பதிவு கொஞ்சம் சீரியஸ் மேட்டர்.

எப்பொழுதுமே உணர்வுகள் அழகானவை. என்னைப்பொறுத்த வரையில், மனித வாழ்க்கையை அழகுற பேணுவதில் இந்த உணர்வுகள் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. உணர்வுகள் இல்லாத மனிதர்கள் ஏன் விலங்குகள் கூட இல்லை. கல்லையும் நம்மையும் பிரிக்கும் மிக முக்கியமான காரணி இந்த உணர்வுதான். உடலை மற்றவர் மதிக்கக் காரணமாக இருப்பதும் இந்த உணர்வுகள் தான். இந்த உணர்வுகள் இன்றேல் எங்கள் வாழ்க்கை என்னவாகும் என்பதை கொஞ்சம் ஜோசித்துப் பார்த்தாலே தலை சுற்றும்.

இந்த உணர்வுகள் நமது வாழ்க்கையை இன்பமாக மட்டுமே வைத்திருக்கின்றன என்று நான் சொன்னால் நீங்கள் என்னை என்ன செய்வீர்கள் என்று நன்றாகவே புரியும். ஆமாம், உணர்வுகள் எந்தளவிற்கு சந்தோசத்தை கொடுக்கிறதோ அதேபோல பல துன்பங்களுக்கும் அதிகம் காரணமாக அமைந்திவிடுகின்றன என்பதையும் வெளிப்படையாக ஏற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டும்.

இந்த உணர்வுகளே எமது அன்றாட வாழ்வின் அழுகை தொடங்கி காதல் வரை சகலதிற்கும் மிக முக்கியமான காரணங்களாக அமைந்து விடுகின்றன. உணர்வுகளை மதிக்கத் தெரிந்தவர்கள் உணர்வுகளின் வலிமையை அதிகம் தெரிந்துகொள்வார்கள். அதாவது இந்த உணர்வுகள் வலிமை மிக்கவை. திருமண தொடங்கி தற்கொலை வரை சகல சாதக பாதக மனித செயற்பாடுகளிற்கும் அடிப்படை காரணம் இந்த உணர்வுகள்தான்.

இந்த உணர்வு சம்மந்தப்பட்ட விடயங்களை நம்முடைய உடல் சட்டகத்தில் எந்த அக உறுப்பு கட்டுப்படுத்துகிறது? அது மூளையா அல்லது இதயமா? என்கின்ற கேள்விகள் அந்தக் காலம் தொடங்கி உளவியலை ஆட்டிப்படைத்த ஒரு தர்க்கம் ஆகும். இறுதியாக இந்த உணர்வுகள் ரீதியான அதிகமான செயற்பாடுகளில் இந்த மூளைக்கும் இதயத்திற்கும் யார் கட்டுப்படுத்துவது என்பதில் எப்பொழுதுமே ஒரு தற்காலிக தெளிவின்மை இருப்பதாக சொல்கிறார்கள் உளவியலாளர்கள்.

அப்படியெனின், உணர்வு ரீதியான அநேக விடயங்களை இதயம் கட்டுப்படுத்துகிறது. அதற்காக அந்த எல்லா விடயங்களையும் மூளையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் என்பதற்கில்லை. அதனால் பலதடவைகளில் இந்த மூளையும் இதயமும் முட்டிமோதிக் கொள்கின்றன. சில சந்தர்ப்பங்களில் சில முடிவுகளை எடுப்பதற்கு மூளை முன்மொழிகின்ற வழியையா அல்லது இதயம் முன்மொழிகின்ற வழியையா பின்பற்றுவது என்பதில் மனிதர்கள் அதிக நேரத்தை செலவு செய்து விடுகிறார்கள். எப்பொழுதுமே மூளை அறிவு சார்ந்ததும், நமது இதயம் உணர்வு சார்ந்ததும் என்பதை ஞாபகம் வைத்திருத்தல் வேண்டும்.

நம்மில் அநேகமானவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் தங்கள் இதயங்களையே பின்தொடர்கிறார்கள். ஒவ்வொருத்தரினுள்ளும் வித்தியாசம் வித்தியாசம் நிறைந்த இதயமும் மூளையும் காணப்படுகிறது என்கிறார் உளவியலாளர் சார்லி ஷீன். இதனாலேயே ஒவ்வொருத்தர் எண்ணங்களும், சிந்தனைகளும், முடிவுகளும், வாழ்க்கை முறைமைகளும் வித்தியாசமடைகின்றன. எப்பொழுதுமே இதயத்தை பின்தொடர்பவர்கள் உணர்வியல் விடயங்களோடு அதிகம் ஒட்டியவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அதிகம் உணர்ச்சிவசப்படும் ஒருத்தனின் இதயமே மூளையை கட்டுப்படுத்துகிறது.

எமக்கு வரும் அதிகமான துன்பங்களுக்கு நாம் அதிகம் நம் இதயத்திற்கு செவி சாய்ப்பதும், இதயத்தை பின் தொடர்வதுமே காரணமாகிப் போகிறது. அதுவும், காதல் போன்ற உணர்வியல் விடயங்களில் அதிகமானோர் தங்கள் இதயங்களை மட்டுமே பாவித்துக்கொள்கிறார்கள். மூளை பாவிக்கப் படுவது இல்லை. திரும்பவும், அறிவு சார்ந்த விடயங்கள் மூளையோடு தொடர்புபட்டவை என்பது எமக்கு தெரியும். எப்பொழுதுமே எமது இதயம் தேனர் நிலையான (positive) பக்கத்தையே அதிகம் சார்வன. அதனாலோ என்னவோ இதயம் எடுக்கும் முடிவுகள் எப்பொழுதுமே குறித்த சந்தர்ப்பத்திற்கு சந்தோசமானதாக அமைந்தாலும் பின்னர் துன்பத்தையே கொடுக்கின்றன. இன்னொரு வகையில் சொல்வதென்றால் மூளையோடு ஒப்பிடும் பொழுது எமது இதயம் ஆளுமை குறைந்தது எனலாம். ஆளுமை நிறைந்த முடிவுகளை அதிகம் மூளையே எடுக்கிறது.

ஆக, எமது வாழ்வியலில் பல உணர்வு ரீதியான விடயங்களை தனித்தே இதயம் சார்ந்து நோக்காமல் கொஞ்சம் மூளை சார்ந்தும் ஜோசித்தல் அவசியம். அதிலும், இளைஞர்கள் எப்பொழுதுமே வெறும் இதயத்தை மட்டும் பயன்படுத்துவதை குறைத்தல் நீண்ட நோக்கில் நன்மையைத் தரும். காதலில் அதிகம் விழுபவர்கள் வெறும் இதயத்தை மட்டும் கேட்டு செயற்படுபவர்களே என்கிறது அண்மைய உளவியல் ஆய்வு ஒன்று. விசேடமாக காதலில் முடிவுகளை நீங்கள் எட்டும் பொழுது கொஞ்சம் இதயத்தை விலக்கி மூளை சம்மந்தப்படுத்தி சிந்தித்தல் மிக மிக ஆரோக்கியமான ஒன்றாக அமையும். இதயம் சரி என்று சொல்லும் பல விடயங்களை மூளை பிழை என்று சொல்லும். காரணம், இதயம் உணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மூளை அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

எப்பொழுதுமே செண்டிமெண்ட் பேசுபவர்கள் மிகவும் ஆபத்தானவர்கள். அவர்கள் எப்பொழுதும் மூளையை விட இதயத்தையே அதிகம் நம்புபவர்கள். இவர்கள் வாழ்க்கை முறை குறுகிய கால சந்தோசம் என்கின்ற இலக்கைக் கொண்டதே தவிர நீண்ட கால நோக்கு இல்லை. அதிகமான இளைஞர்கள் உணர்வுகளுக்கு மட்டும் இடம் கொடுத்தே தங்கள் வாழ்க்கைகளை அழித்துக்கொள்கிறார்கள். சுகத்திற்காக போ என்று சொல்லும் இதயம், அதனால் வரும் பின் விளைவை மூளை ஜோசிக்கும் வரை தாமதிப்பதில்லை. இதனாலேயே அதிக இளவயது பாலியல் தவறுகள் நிகழ்கின்றன.

ஒன்றை புரிந்து கொள்ளுங்கள். இதயம் சொல்வது எப்பொழுதும் ஜாலியாக இருக்கும் ஆனால் பின்னர் வரும் அதன் விளைவு கஷ்டமாக இருக்கும். மூளை சொல்வது எப்பொழுதும் கஷ்டமாக இருக்கும் ஆனால் விளைவு சந்தோசமிக்கதாகவும், உங்களுக்கு நன்மை பயப்பனவாயும் இருக்கும். இதயத்தை கூடவே வைத்துக்கொள்ளுங்கள் ஆனால் மூளை சொல்வதையே செய்யுங்கள். உங்கள் உணர்வு ரீதியான வாழ்வியல் சிறக்கும்.

நியாயம்தான்.

2012-01-21T21:28:00.000-08:00

என்னை

நிமிர்த்தியவளும்

நீதான்..

சாய்த்துப் போனவளும்

நீதான்.

எனக்காக

உறங்கிய பகலை விட

உனக்காக

விழித்திருந்த

இரவுகள் ஏராளம்.

மாற்றம் தந்தவள்

நீ.

இன்னும்

மாறாமலே இருப்பவன்

நான்.

என்

ஏழு பொழுதுகளில்

எனக்காக விடிந்தவை

ஒன்றுமில்லை.

நீ

சட்டெனக் கடிக்கும்

உன்

நிகத்தைகூட

பாவம் என்றவன்

நான்.

நீ

என்

உயிரை பிய்த்தபோதும்

உனதழகில்

கிறங்கிக் கிடந்தவன்

நான்.

உனக்கு

நன்கே தெரிந்த

என்

முகத்தையே

மறக்கமுடிந்தால்,

உனக்கே

சரியாய்ப் புரியாத

என்

இதயத்தை

எப்படி

ஞாபகம் வைத்திருப்பாய்?

கொலைவெறியும் அரிவாளோடு அலைபவர்களும்.

2012-01-15T08:36:00.000-08:00

மனதில் உளத்திக்கொண்டிருக்கும் விடயங்களை எழுதித் தொலைத்து விட்டால் மனம் அமைதியாகிவிடும் என்பதுதான் வலைப்பூவின் அடிப்படை சித்தார்ந்தம். நானும் அதற்காகவே இந்த புலம்பலை தொடங்க வேண்டியதாயிற்று. சரி இவற்றை எதற்காக சொல்கிறேன் என்றால் இன்று உங்களிடம் கொண்டுவரும் பதிவும் இப்படிப்பட்ட ஒரு மனதை அலட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விடயம்தான். நீண்ட நாட்களாக காத்துக்கிடந்த பதிவு என்பதால் உடனடியாகவே விடயத்திற்குள் செல்லலாம்.

இந்த கொலைவெறி என்பதே நிறையப் பேருக்கு ஒரு கொலை வெறியான கடுப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய வார்த்தை. இந்த அனிருத் மற்றும் தனுசின் கொலைவெறி என்கின்ற பாடல் இன்று நான்கு கோடி மக்களையும் தாண்டி ரசிக்கப்படுகிறது என்றால் இந்தப்பாடலின் வெற்றியை எம்மால் யூகிக்க முடியும். அதேபோல, இந்த கொலைவெறிப் பாடல் போதுமான அளவு எதிர்ப்பையும், காரசாரமான விமர்சனங்களையும் சம்பாதிக்கத் தவறவில்லை. அதிலும் சிலர் கடுமையாக, வெறித்தனமாக தனுஷை விமர்சிக்கும் அளவிற்கு இந்தப் பாடல் சிலரை அதிகம் பாதித்திருக்கிறது என்பதும் உண்மைதான்.

'மூணு' என்கின்ற திரைப்படத்திற்காய் அனிருத்தின் இசையில் தனுஷ் எழுதிப் பாடிய பாடல் இந்த கொலைவெரிடி என்கின்ற பாடல். இந்தப் பாடல் வெளியாகிய நாட்களில் இருந்து அதிகபடியான மக்கள் இணையத்தில் பார்வையிட்ட அல்லது கேட்ட பாடல் என்கின்ற ஒரு இமையத்தை எட்டிபிடிப் பிடித்தது இந்தப் பாடல்.

இந்தப் பாடல் இரண்டு வகையான சர்ச்சைகளை பொதுவாக தோற்றுவித்தது. ஒன்று, பெண்ணிய வாதிகளும், பெண்ணியம் போற்றும் தரப்பினரும், பெண்களும் இந்தப் பாடல் பெண்களை கேவலப் படுத்துவதாயும் அவமானப் படுத்துவதாயும் இருக்கிறது என்கின்ற ஒரு பிரச்சனை. இரண்டாவது, தமிழ் உணர்வாளர்களும், தங்களை தமிழ் மொழியின் காருணியர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்களும் இந்தப் பாடல் தமிழை அவமதிப்பதாயும், தமிழ் மொழியை கொலை செய்வதாயும் இருக்கிறது என்பது அடுத்த பிரச்சனை. இந்த இரண்டுமே இந்தப் பாடல் தொடர்பான மிகப் பிரதானமான இரு எதிர்மறை விமர்சனங்கள் ஆகும்.

இப்ப விடயத்திற்கு வருவோம். நீங்களே சொல்லுங்க, இந்த விமர்சனங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா? என்னவோங்க, என்னால் இவற்றை ஏற்றுகொள்ள முடிவதில்லை. இதெல்லாம் சிறு பிள்ளை தனம் என்றே எனக்கு தோணும். ஏன் எனக்கு இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை? அதற்காக, அவர்கள் விமர்சனம் அவர்கள் கருத்தில், கணிப்பில் சரியாக இருக்கலாம். எனது பார்வையில் இவற்றை என்னால் எப்பொழுதுமே ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை.

முதலில் அனைவரும் இதுவொரு சினிமா திரைப்படப் பாடல் என்பதை அடிப்படையில் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். திரைப்படத்திற்காய் உருவாக்கப் படும் பாடல்களின் இயல்புகள் எப்படிப்பட்டவை. அடிப்படையில், சினிமா என்பதே ஒரு பொழுதுபோக்கு சாதனமே. ஆக, சினிமா இலக்கியத்தையோ, தமிழ் மொழி இலக்கனங்கலையோ திருப்திப் படுத்த வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை. ரசிகனை பொழுதுபோக்க வைத்தால் சரி. அதன் இலட்சியம் முடிந்து விடும். இன்னுமொன்றையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கவிஞர்களின் இலக்கியப் படைப்புக்கள் வேறு. ஜனரஞ்சகப் படைப்புக்கள் வேறு. இரண்டிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இதனால், சினிமாப் பாடல்கள் எல்லாம் இலக்கியக் கவிதைகள் அல்ல என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

இப்பொழுது சினிமாப் பாடல் ஒன்று தமிழ் மொழியைக் கொலைசெய்கிறது என்றால் 'சிக்கு புக்கு ரயிலே..', 'முக்காலா முக்காபுல்லா', 'ஒ மக சீயா', 'ஆத்திசூடி', 'மை நேம் இஸ் பில்லா..' போன்ற பாடல்களை ஏன் கொண்டாடினீர்கள்? தமிழ் சினிமாவில் யாரையா தமிழ் இலக்கியத்தில் பாடல் எழுதுகிறார்கள் பாப நாச சிவன், கண்ணதாசன தவிர.? சரி அதை விடுங்கள் மங்காத்தா பல்லேலக்கா பாடலை கொண்டாடினீர்களே.. அந்த பாடல் தமிழ் மொழிக்கு மகுடம் சேர்த்திருக்கிறதா? எல்லாவற்றையும் விட, தமிழ் சினிமாப் பாடல் ஒன்று தமிழை கொச்சைப் படுத்துகிறது என்று சொல்வது சிறுபிள்ளைத்தனமாய் தெரியவில்லையா? அப்படியெனின், காலா காலமாய் அதிகமான சினிமாப் பாடல்கள் தமிழை கேவலப் படுத்தித்தானே வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன.

அடுத்து, ஜனரஞ்சகம் என்கின்ற ஒரு விடயம் இருக்கிறது. அதுவும் பொழுதுபோக்கு சினிமாவில் இது மிக மிக முக்கியம். அடுத்து சினிமாப் பாடல் எப்பொழுதும் குறித்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காகவே எழுதப்படுகிறது. இந்தப் படத்தில் இப்படியான ஒரு பாடல் தேவைப்படும் சந்தர்ப்பம் ஒன்று வந்திருக்கலாம். இதை தனுஷே ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருப்பார். தமிழை வளர்ப்பதற்கு பல இடங்கள் இருக்கிறது நண்பர்களே.. தனுஷின் கொலை வெறிப் பாடலில்தான் உங்க தமிழ் நேயத்தை காட்டணும் என்று இல்லை.

நானும் இலக்கிய பரப்பில் இருக்கும் ஒருத்தன் என்ற வகையில் தயவுசெய்து இலக்கியத்திற்கும் ஜனரஞ்சக படைப்புக்களுக்கும் இடையிலுள்ள வேறுபாட்டை சரியாகப் புரிந்துகொண்டால் இவ்வாறான விமர்சனங்கள் வருவதைக் குறைக்கலாம். கவிதைக்கும் பாடலுக்கும் கூட சிறு சிறு வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. பாடல் பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் பேச்சு மொழியை பிரதிபலிக்க வேண்டி இருக்கலாம். அப்பொழுது இலக்கணப் பிழை இருக்கிறது என்று யாராவது கொடி பிடிக்க முடியுமா? இந்த கொலைவெறிப் பாடலை வெறும் ஜனரஞ்சக சினிமாப் பாடலாய் மட்டும் ரசிக்கிறவர்களுக்கு இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை. நானும் தமிழன். எனக்கும் தமிழ் மேல் உங்களைப் போன்று பற்று உண்டு.. சிலவேளைகளில் உங்களைவிட அதிகமாகவே.

அடுத்து, நமது பெண்கள் அந்தப் பாடல் தங்களை அவமதிப்பதாயும், கேவலப் படுத்துவதாயும் சண்டைக்கு வருகிறார்கள். அதைவிட ஒரு நகைச்சுவையான விடயம் என்னவென்றால் தென் இந்தியாவில் அதிகம் பெண்களையே இந்தப் பாடல் கவர்ந்திருப்பதாக தனுசினதும், அனிருத்தினதும், ஐஸ்வர்யாவினதும் டுவீடறிற்கு வந்த தகவல்கள் சொல்கின்றனவாம். ஆக, தங்கள் பிரச்சனைக்கு உதவியாய் இந்த பிரச்சனையை உருவாக்கியவர்கள் நான் மேலே சொன்ன அந்த தமிழ் பிரியர்கள்தான் என்பதை நான் சொன்னாலும் பிழையில்லை.

இதிலே அப்படியென்ன பிழை இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. திரும்பவும், அப்படி ஒரு பெண் ஆணை ஏமாற்றுவதாக அந்த திரைப்படத்தில் வரும் ஒரு காட்சிக்காக இப்படி ஒரு பாடலை உருவாக்கியிருக்கலாம் இல்லையா? (அதுதான் உண்மையும்) தங்களை சரியாக சொல்லாமல் பெண்களை கேவலப்படுத்தும் வகையில் பாடல் இருக்கிறது என்று வரிந்து கட்டிக்கொள்ளும் பெண்களும் சில ஆண்களும் 'தேவதாசு கதையைப் போல என் கதையாச்சு..', 'கடவுளே போதும் நிறுத்து..' மற்றும் 'யம்மா யம்மா காதல் பொன்னம்மா..' போன்ற பாடல்களை நீங்கள் கேட்டதே இல்லையோ? கீழே உள்ள பாடலை கொஞ்சம் பாருங்கள். பிறகு சொல்லுங்கள். இந்தப்பாடலை விட கொலைவெறிப் பாடல் பெண்களைப் பற்றி அப்படி என்ன தவறாக சொல்லியிருக்கிறது என்று.

இந்த பாடல் எல்லாவற்றையும் இவ்வளவுகாலம் கேட்டு முடித்து விட்டு இப்பொழுது பெண்களைப் பற்றி தவறாக ஒரு பாடல் சொல்கிறது என்று கதை விடுவதுதான் எனக்கு ஆச்சரியம். ஆக, ஒட்டு மொத்தத்தில், திரும்பவும் சொல்கிறேன் இந்த கொலைவெறிப் பாடலை வெறும் இசை ரசனைமிக்க ஒரு சினிமாப் பாடலாக மட்டும் பாருங்கள். எந்த தவறும் தெரியாது.

இந்தப்பாடலை நான் அதன் இசைக்காகவும், தமாசாக எழுத்தப்பட்ட வரிகளுக்காகவும், அதை அழகாக (தனது பாணியில்) பாடியிருக்கும் தனுஷுக்காக்கவுமே பிடிக்கும். அதையும் தாண்டி, ஒன்றுமே இல்லாத இந்தப்பாடல் BBC, CNN வரைக்கும் போனதன் ஆச்சரியமும் என்னை இந்தப் பாடல் கவர்வதற்கு காரணமாக அமைந்திருக்கலாம். ரசனைகளுக்கு வரம்புகள் போடாத எவனும், அதை அதை அது அதுவாக பார்க்கின்ற எவனும், சினிமாப் பாடலிற்கும் இலக்கியத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை சரியாக தெரிந்துகொண்ட எவனும், இசை என்பது மொழிகள் தாண்டிய ஒரு இன்பம் என்பதை அனுபவிக்கத் தெரிந்த எவனும் இந்த கொலைவெறிப் பாடலை கொண்டாடுவான்.

இன்னுமொரு விடயம் முடிப்பதற்குள், இந்த பாடலிற்கு பல வித்தியாசம் வித்தியாசமான பிரதிகள் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் உருவாகியிருக்கின்றன. அந்தவகையில் இதுவரை வந்த இந்த கொலைவெறி வெர்ஷன்களில் எனக்கு பிடித்தவை இரண்டு. ஒன்று பிரபல பாடகர் சோனு நிஹாம் அவர்களின் மகன் பாடியது. மற்றது நம்ம யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியான தமிழ் வெர்ஷன். இவை இரண்டையும் நான் அதிகம் ரசித்ததுண்டு.

பிரபல பாடகர் சோனு நிஹாம் அவர்களின் மகன் பாடியது.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியான தமிழ் வெர்ஷன்.

பி.கு. இந்த தமிழ் வெர்ஷன் தொடர்பான எனது கருத்து "இப்படி இருந்தாலும் நல்லாத்தான் இருக்கும்." அவ்வளவுதான். ஹி ஹி ஹி. இருந்தும் இந்த வெர்ஷனில் பாடியிருக்கும் நண்பரின் குரலிற்கும், வரிகளிற்கும் வாழ்த்துச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது.

பகலவனுக்கு பந்திவைக்கும் நாள்.

2012-01-14T10:47:00.000-08:00

பகலவனுக்கும்
பந்தி வைக்கும்
நாள்.

உலகை உருட்டும்
அவனுக்கு
உலை வைப்பதில்
என்ன தவறு?

செய்நன்றி கொண்டவர்கள்
நாங்கள்.
வயல் பூக்க
வாரிக்கொடுத்தவன்
இந்த
வள்ளல்.
அவனுக்கு
ஒரு பானைப் பொங்கல்..
செய்நன்றி கொண்டவர்கள்
நாங்கள்.

இன்று
புலரும் திங்கள்,
புதுமை செய்யட்டும்.
பொசுங்கிய உடல்களில்,
பிதுங்கிய கண்களில்,
கனத்த கனவுகளில்,
காணாமல் போன சுதந்திரத்தில்,
கண்டித்துப் போன மகிழ்ச்சியில்,
மாரடித்துப்போன சாவுகளில்...
இன்னும்
சவுக்கடி வாங்கும்
தமிழ் மனங்களில்
ஏதாவது
புதுமை செய்யட்டும்..

புதிய திங்கள்
பூவாய்ப் பூக்கட்டும்
தமிழர் மேல்.
பட்ட துன்பங்கள்
பாழாய்ப் போகட்டும்
பாரின் மேல்.

எனது நண்பர்கள், இலக்கிய நண்பர்கள், பதிவுலக நண்பர்கள், உறவுகள் அனைவரிற்கும் தித்திக்கும் பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்.

ஒரு கவிதைக்கு அக்கப்போரா?

2012-01-14T02:52:00.000-08:00

வணக்கம் நண்பர்களே. எல்லாரும் பொங்க ரெடியா?? (யோவ்வ்.. தண்ணிப் பொங்கல் இல்ல.. அரிசிப் பொங்கல்...) அனைவரிற்கும் முன்கூட்டிய தித்திக்கும் அன்பான பொங்கல் தின வாழ்த்துக்கள். சரி இனி விடயத்திற்கு வருவோம்.

இது ஒரு விளக்கப்பதிவு மட்டுமே. நான் எப்பொழுதும் மனிதர்களின் கருத்துக்களை மதிப்பவன். எனது நாக்கை மதிக்க தெரிந்த எனக்கு அடுத்தவன் நாக்கையும் மதிக்கத் தெரியும். தெரிய வேண்டும். ஆனால் நம்மில் பலர் தங்கள் வார்த்தைகளை மதிக்கத்தெரிந்த அளவிற்கு அடுத்தவர் கருத்துக்களை மதிக்கத் தெரிவதில்லை.

அண்மையில் எனது வலைப்பூவில் நீ மாறுபட்டவள்தான்! என்கின்ற ஒரு கவிதையை பதிவிட்டிருந்தேன். இந்த கவிதையை வாசித்தவர்கள் தங்கள் தங்கள் கருத்துக்களை அவரவர் ஆளுமை, பாலிசிக்கு ஏற்ப சொல்லியிருந்தார்கள். அதில் எனக்கு வந்த சில கருத்துக்கள் நான் பெண்களை மட்டமாக மதிப்பிட்டிருப்பதாகவும், பெண்களை கேவலப்படுத்தும் ஒரு ஆணாத்திக்கப் போக்காளன் நான் எனவும் இருந்ததைப் பார்த்து அதிர்ந்து போனேன்.

நான் எப்பொழுதும் மற்றவர் கருத்துக்களை, உணர்வுகளை எப்படி மதிக்கிறேனோ அப்படி மற்றவர்களும் எனது கருத்துக்களை, உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுபவன். சில வேளைகளில் அது வாய்க்கும். பல வேளைகளில் போட்டுக்கும். அதுவும் இலக்கிய உலகில் நான் வாங்கின அடி எக்கச்சக்கம்.

சரி அந்த கவிதையில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்றால் கடைசி பந்தி ஒன்று இப்படி,

"நீ
மாறுபட்டவள்தான்
பெண்களில்.
ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
ஆனாலும்,
ஒரே விடயத்தில்
நீயும்
பெண்தான்.
கற்களை தேடிக்கொண்டிருப்பதில்
வைரங்களை தவறிவிடுகிறாய்."

பூரண கவிதையையும் படிக்க நீ மாறுபட்டவள்தான்!

முதலில் இது ஒரு கவிதை. தனது உணர்வுகளை வரிகளில் கொண்டுவருவது கவிஞனின் அடிப்படை உரிமை. ஆனால் அது சமூதாயத்தையோ அல்லது குறித்த ஒருவரையோ பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்கின்ற நியதியையும் நான் மதிக்கிறேன். காதலால் அல்லது ஏதோவொரு சந்தர்ப்பத்தால் பெண்களை வெறுக்கும் ஒரு இளைஞனின் உணர்வுகள் எனது வரியில் வந்திருக்கிறது. பெண்கள் மீதான எனது பார்வையும் அதுதான். இது எனது கருத்து. யாரும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது இல்லை. மதித்தால் போதும்.

எனக்கும் அம்மா, அக்கா, நண்பிகள் என்றெல்லாம் பெண்கள் நெருக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்தான். இவர்களிடமும் இந்த குறையை நான் பார்த்தே இருக்கிறேன் என்றால் அதை நான் எதற்காக வெளியில் சொல்ல தயங்க வேண்டும். இந்த விடயத்தை சரியான சந்தர்ப்பங்களில் இவர்களுக்கும் நான் சொல்லியிருக்கிறேன். அவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் இதை பொதுமைப் படுத்தும் நோக்கில் சொல்லவில்லை என்றால் ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது இங்கு பிழையாகிவிடும்.

ஆண்களிலும் பல குறைவான இயல்புகள் இருக்கத்தான் செய்யும் பலரது கருத்துக்களில். இந்த கவிதை ஆண்கள் எல்லாம் ஆளுமை நிறைந்த, வைரங்களை மட்டும் தேடுபவர்கள் என்று சொல்லவில்லை. அதைவிடுத்து, எனது கருத்தில் இது உண்மை என்றால் அது சிலர் கருத்தில் பொய்யாக இருக்கலாம். இதெல்லாம் நம் சிந்தனை ஆளுமை சம்மந்தப்பட்ட விடயம் தானே. உதாரணமாக அண்மையில் வந்த கொலைவெறி பாடலை ஒரு சுவாரசியமான ஜனரஞ்சக பாடலாக, ஒரு மனதை தொடும் இசையாக அனுபவித்தவர்கள் சந்தோசப் படுகிறார்கள். அதன் வரிகளை மட்டும், இலக்கியப் போக்கில் பார்ப்பவர்கள் கொதிக்கிறார்கள். இது அவர் அவர் அதை எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதில்தானே தங்கி இருக்கிறது.

ஒரு சகோதரி என்னை இந்த கவிதைக்காய் வெறுக்கிறேன் என்று முகப் புத்தகத்தில் ஒரு தகவல் அனுப்பியிருந்தார். நான் 'நீங்கள் பாவம்..' என்று மட்டும் பதில் அனுப்பினேன். என்னை வெறுக்கும் அளவிற்கு இந்த கவிதையில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை எனக்கு. கனக்க வேண்டாம். இப்பொழுது இந்த சகோதரி இந்த கவிதையை உண்மையாக்கிப் போகவில்லையா?

இந்த விடயம் தொடர்பாக எனது போக்கை மாற்ற விரும்பினாலும் எதையும் அனுபவிக்கும் வரை அதை எப்படி மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். சரி அதை விடுவோம். பெண்கள் மீதான பார்வை என்றுமே எனக்கு ஆணாதிக்கப் போக்கில் இருந்ததில்லை. பெண்களை புகழ்பவர்கள் நல்லாவர்களா? பெண்களின் எதிர்மறையான விடயங்களை சொல்பவர்கள் ஆணாத்திக்கவாதிகளா? இந்தகவிதையில் நான் சொல்லவரும் விடயம் பெண்கள் எல்லாரும் இப்படித்தான் என்பதை விட இப்படி இல்லாமல் இருந்தால் நல்லது என்பதுதான். (நன்றி கமல்ஹாசன்..)

ஆணாதிக்கம், பெண்ணியம் என்றெல்லாம் பேசுபவர்கள் இந்த சொற்களின் அர்த்தம் சரியாக தெரிந்துதான் பேசுகிறார்கள் என்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை. நீங்களே சொல்லுங்கள், எங்களது கருத்துக்களை மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாம். மதிக்கலாம் அல்லவா? ஒவ்வொருத்தரின் ஆளுமையும், எண்ணத்தின் வீரியமுமே எமது பாலிசியினை தீர்மானிக்கின்றன. இந்த பாலிசியே நமது கருத்துக்களை தீர்மானிக்கின்றன. அதை முதல் இவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நீங்கள் இது தொடர்பில் என்ன சொல்கிறீர்கள்? உங்கள் கருத்துக்களை கேட்கவும் ஆவல்.

நீ மாறுபட்டவள்தான்!

2012-01-10T10:48:00.000-08:00

கல்லைக்கூட

கனியவைத்தது

என்

கவிதை.

உன்னிடம் மட்டும்
அது

கல்லாய்ப் போனது.

என்
இதயத்தை

சுவாசித்திருக்கிறார்கள்

பலர்.

அதை

வாசிக்கக்கூட

முடியாமல் போனது

உன்னால்.

கருவண்டின்

கானத்தைக் கூட

ரசித்திருக்கிறார்கள்

அநேகம் பேர்.

உன்னால்

இந்த

குயில் பாட்டைக்கூட

சகிக்க முடியாமல் போனது.

நீர்மட்டம்

பார்த்து

ஆம்பல்கள் வளர்ந்தன.

நீ மட்டும்

ஆம்பலுக்காய்

நீர்மட்டத்தை மாற்றினாய்.

இந்த

நிலாவைப்பார்த்து

நின்று ரசித்தனர்

பலர்.

நீ - அதை

பிசாசு என்றாய்.

நீ

மாறுபட்டவள்தான்

பெண்களில்.

ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

ஆனாலும்,

ஒரே விடயத்தில்

நீயும்

பெண்தான்.

கற்களை தேடிக்கொண்டிருப்பதில்

வைரங்களை தவறிவிடுகிறாய்.

பி.கு. இது ஒட்டுமொத்த தாய்க்குலத்தையும் குற்றம் கூறும் கவிதை என யாரும் சண்டைக்கு வராதீர்கள். இது குறித்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காய் புனையப்பட்ட கவிதை என்பதை நமது மக்கள்ஸ் அனைவரிற்கும் தெரிவித்துக்கொள்ளுகின்றேன்.

எனது ஏனைய கவிதைகளைப் படிக்க கீழே சொடுக்கவும்.

'எனது கவிதைகள்'

மாடி என்ன, என் மடியே உனக்கு!

2012-01-07T06:11:00.000-08:00

தம்பி,

நம்மைப் பார்ப்பதற்கு

எவரிற்கும் நேரமில்லை.

மனிதர்கள்

ஏழாம் அறிவு பார்ப்பதில்

பிஸியாய் இருக்கிறார்கள்.

கவலை வேண்டாம்.

உன்னைப் பார்க்க

நான் இருக்கிறேன்.

என்னைப்பார்க்க

கடவுள் இருக்கிறான்.

பிள்ளையைப் பெற்று

கணவனிடம்

கொடுப்பார்கள்

அன்னையர்கள்.

உன்னை பெற்று

என்னிடம் கொடுத்தவள்

நம் தாய்.

உனக்கு

சாப்பாடு கொடுப்பதற்கே

சாயங்காலம் வரை

பிச்சை எடுக்கிறேன்.

இந்த மனிதர்களோ

அதிகம்

மிச்சம் பிடிக்கிறார்கள்.

போதாது என்றாலும்

உன்னைக் காட்டி

பிச்சை கேட்க

எனக்கு இஷ்டம் இல்லை.

கொஞ்சம் பொறு தம்பி,

இன்னும் - எனக்கு

கொஞ்சம் வயது வரட்டும்.

வேலைக்கு போய்

அதிகம் சம்பாத்திக்கிறேன்

உனக்காய்.

காரணம்,

இப்பொழுதெல்லாம்

எனக்கு - எவரும்

வேலை கொடுக்கமாட்டார்கள்.

சிறுவர் துஸ்பிரயோகமாம்.

மடியில்

கண்ணார தூங்கு.

அவர்கள்

மாடிகளை விட

இந்த

படிகளில் - என்

மடி

சுகமாய் இருக்கும்.

சூப்பிப் போத்தல்

வாங்கித்தந்த கனவான்

நல்லா இருக்கணும்.

அதற்குள்

கொஞ்சம்

பால் கேட்டால்

கண்டபடி ஏசுகிறார்

அந்த கடைக்காரர்.

மனதற்ற அவரின் பாலைவிட

மனதார நான் தரும்

இந்த தண்ணீர்

உனக்கு நல்லம்.

தம்பி,

திரும்பவும்

உனக்கு

கண்டிப்பாய் ஒன்று சொல்கிறேன்.

உன்

வாயை மூடித் தூங்கு.

நமக்கு அருகில்

உமிழ்ந்து போபவர்கள்

உன் வாய்க்குள்

உமிழ்ந்துவிடலாம்.

அவர்கள்

பணக்கார எச்சில்

உன்னை

நோய்வாய்ப் படுத்தலாம்.

தம்பி,

நீ அழுவதெல்லாம்

ஒன்று

பசிக்கு

இன்னுமொன்று

தாகத்திற்கு.

அவர்கள் குழந்தைகள்

அழுகிறார்கள்

கிண்டர் ஜோய்க்கும்

வொன்டர் வேர்ல்டுக்கும் .

எனக்கும்

உனக்கும்

ஒரே நம்பிக்கைதான்.

அது

கடவுள்.

படம்: நன்றி அதிர்வு.

இன்றைய தினமே நான் இட்ட இன்னுமொரு பதிவை வாசிக்க கீழே சொடுக்கவும்:
கிணத்து கழுதையும் நம் வாழ்வியலும்.

கிணத்து கழுதையும் நம் வாழ்வியலும்.

2012-01-06T23:12:00.000-08:00

வணக்கம் நண்பர்களே. எழுதுவதற்கு பல விடயங்கள் இருந்த பொழுதும் நேற்று எனது நண்பர் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுது குறித்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் எனக்கு நான் சிறுவயதில் விரும்பிப் படித்த 'Shake it off and take a step up' என்ற அந்த ஆங்கிலக் கதை ஞாபகம் வந்தது. நீங்களும் அதை கேட்டிருப்பீர்கள் அல்லது வாசித்திருப்பீர்கள். அந்த கதையை சிறுவயதில் கேட்டாலும் அந்த கதை சொல்லும் பாடம் எமது வாழ்க்கை முழுவதற்கும் பொருந்தக்கூடியது. சரி முதல் கதை. பின்னர் பாடம்/அறிவுரை.

விவசாயி ஒருவரிடம் ஒரு கழுதை இருந்தது. அது அவரது நீண்டகால சொத்து. ஒரு நாள் இந்த விவசாயியைத் தேடிவந்த சரசு அக்காவோடு அவரது தோட்டத்துக் கொட்டிலினுள் இருந்து அளவளாவிக்கொண்டு இருந்த பொழுது (??) அவரது கழுதையின் அழுகை சத்தம் தோட்டத்தின் தெற்கு பக்கமிருந்து ஓலமாய் ஒலித்தது. தனது கழுதைக்கு ஏதோ ஆபத்து வந்துவிட்டது என தீர்க்கமாய் அறிந்த விவசாயி சரசு அக்காவ கொஞ்ச நேரம் அப்படியே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு (அப்படியே மீன்ஸ், பேசிக்கொண்டு இருந்தவாறே..) கழுதையின் அழுகைச் சத்தம் வந்த திசை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தார்.

அங்கு சென்று பார்க்கும் பொழுதுதான் அவரது கழுதை தவறுதலாக அருகில் இருந்த பெரிய கிணற்றினுள் விழுந்து விட்டதை பார்த்த அந்த விவசாயி அதற்கு என்ன செய்யலாம் என அவசர அவசரமாக சிந்திக்கத் தொடங்கினார். இரண்டு விடயங்கள் அவர் சிந்தனையில் வந்து டமார் என விழுந்தது. ஒன்று அந்த கழுதை மிகவும் வயதான் ஒரு ஓல்டு கழுதை. அதனால் முன்பு போல அது இது என்று எதுவுமே செய்ய முடிவதில்லை. சாவுக்கு இந்தா அந்தா என்று இருக்கிறது அந்த கழுதை. இரண்டாவது, அந்த கிணற்றை மூடிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து இன்று பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அந்த பாழடைந்த கிணறு இப்பொழுதெல்லாம் எதற்கும் பிரயோசனப் படுவதில்லை.

ஆக, இந்த இரண்டு விடயங்களையும் ஆராய்ந்த இந்த பாவி மனுஷன் ஒரு முடிவிற்கு வந்தது. 'ஓகே. கழுதைக்கும் சாகிற வயசு. கிணறும் மூடவேண்டி இருக்கு. ஆகவே, அப்படியே கழுதைய உள்ளே விட்டு இந்த கிணற்றை மண்ணையும் குப்பைகளையும் கொட்டி மூடிவிடுவோம்.' இதுதான் அந்த விவசாயி எடுத்த இறுதி முடிவு. (அட பாவி.. பட் இந்த டீலிங் நல்லாதானே இருக்கு..) எனவே, ஊராரை உதவிக்கு அழைத்து அந்த கிணற்றை மூட ஆரம்பித்தனர் அனைவரும்.

சவலை எடுத்து ஒவ்வொரு தடவையாக ஒவ்வொருவரும் சுற்றியிருந்த அழுக்குகளையும் மண்ணையும் வாரி அள்ளி அந்த கிணற்றினுள் போட ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு சவல் அழுக்கும் கிணற்றினுள்ளே விழும் பொழுதும், அதுதான் கிணற்றினுள் இருக்கும் அந்த கழுதையின் மேல் விழும் பொழுதும் அந்த கழுதை குவீர் குவீர் என சத்தமிட்டு அழுதது. இவர்களும் விடுவதாய் இல்லை. சிறிது நேரம் சென்றதும் கழுதையின் சத்தம் இல்லாமல் போக அந்த விவசாயி 'அப்பாடா அது செத்துட்டுது.. சத்தத்த காணோம்..' என எண்ணியபடி கிணற்றை எட்டிப் பார்த்து மலைத்து நின்றார்.

ஒவ்வொரு முறை தனக்கு மேலே இந்த அழுக்குகள் விழுந்ததும் தனது உடலை ஒருமுறை குலுக்கியதும் அந்த அழுக்குகளும் மண்ணும் கீழே விழுந்துவிடுகின்றன. பின்னர் கீழே விழுந்த அந்த அழுக்குகள் மீது ஒரு எட்டு வைத்து மேலே ஏறி நின்றுகொண்டிருந்தது அந்த கழுதை. இதைப் பார்த்த விவசாயி, அதன் புத்திசாதூரியத்தை எண்ணி வியந்து தொடர்ந்தும் அழுக்குகளையும் மண்ணையும் அள்ளிப் போடும் படி மற்றவர்களை கேட்டுக்கொண்டார். அவர்களும் அவ்வாறே தொடர்ந்து அவற்றை கழுதை மேலே போட்டுக்கொண்டிருந்தனர். நம்ம புத்திசாலிக் கழுதையும் அவரது பாணியிலே உடலை உலுப்பி கீழே தட்டிவிடுவதும் பின்னர் அதன் மேல் ஒரு படி ஏறி மேலே வருவதுமாய் இருந்தது.

சொற்ப நேரத்தில் கிணற்றை திரும்பிப் பார்த்து மலைத்துப் போய் நின்றனர் அனைவரும். காரணம் மேலே மேலே வந்து வந்து இப்பொழுது கிணற்றின் மேல் விளிம்பில் சிரித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது கழுதை. அடுத்த சவல் அழுக்கை அள்ள, சிம்பிள் ஆக வெளியே குதித்து தனது எஜமான் அருகே போய் நின்றது கழுதை. இறுதியில் கிணறு மூடப்பட்டாலும் கழுதை தப்பிக் கொண்டது.

பாடம். (ஓடாதேங்கோ, இது அந்த பாடம் இல்ல... வாழ்க்கைப் பாடம்.. ஹி ஹி ஹி)

வாழ்க்கை உங்கள் மேலே எல்லா வகையான குப்பைகளையும் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கும். அதிலிருந்து வெளியே வருவதற்கான ஒரே வழி இந்த கழுதை செய்தது போன்று அழுக்கை தட்டிவிட்டு அதன் மேல் ஏறி நடப்பது தான். 'Shake it off and take a step up'. அதிலும், நாம் உடனடியாகவே அந்த கிணற்றிலிருந்து வெளியில் வர முடியாது.. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தொடர்ந்தும் அதே முயற்சியை செய்யும் போதுதான் வெளியே வரமுடியும்.

அடுத்து ஒரு மொக்க அட்வைஸ். (???)

சந்தோசமாக இருக்க பிரதானமாக 5 வழிகள்.

மன்னிப்பு. வெறுப்பு, பகைமையிலிருந்து உங்கள் மனங்களை அப்புறப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.
கவலைகளிலிருந்து இலகுவாக வெளியே வரக்கூடிய வழிகளைத் தேடிக்கொள்ளுங்கள்.
எளிமையாக வாழுங்கள், உங்களிடம் இருப்பதைக் கொண்டு திருப்திப் பட்டுக்கொள்ளுங்கள்.
அதிகம் கொடுங்கள்.
கொஞ்சமாய் எதிர்பாருங்கள்.

என்னப்பா.. மொறைக்கிறீங்க... ஓவரா சாகடிச்சிட்டேனா? சரி சரி.. விடுங்கப்பா.. உங்கள் பொறுமைக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ். மீண்டும் சந்திப்போம்.

பிற்குறிப்பு: கதையில் அந்த சரக்கு சாரி சரசு அக்காக்கு இறுதியில் என்ன நடந்திச்சு எண்டு யாராவது சின்சியரா கேட்டீங்க.. கடுப்பாகிடுவன். அது இந்த ஒரிஜினல் கதையில இல்லேங்க.. நான் சும்மாமாமா சேர்த்தது.

இன்றைய தினமே நான் இட்ட இன்னுமொரு பதிவை வாசிக்க கீழே சொடுக்கவும்:
மாடி என்ன, என் மடியே உனக்கு!

நாகரீக பொண்டாட்டி.

2012-01-04T09:10:00.000-08:00

நாகரீகம் என

நாங்கள் - உங்கள்

உடையை விட

உடலைத்தான்

அதிகம் பார்த்திருக்கிறோம்.

நாகரீகம் என

நாடகம் போடுகிறீர்கள்.

உங்கள்

கணவன் மட்டும்

முக்காட்டோடே

முகம் காட்ட முடியாமல்

மூலையில் இருக்கிறான்

தெரியுமா உங்களுக்கு?

"உன்

பொண்டாட்டியில்

குறைவாய் இருக்கும்

ஆடையை விட

தெளிவாய் தெரியும்

உடல்

எடுப்பாய் இருக்கிறது!!"

என்கிறார்கள்

வீதியில் நிற்பவர்கள்.

தீ மூட்டியவன் நீ. எரிவதோ நான்.

2012-01-03T01:36:00.000-08:00

அன்று சனிக்கிழமை. அன்று சூரியனும் பிந்தியே வந்ததால் ஒன்பது மணிக்கு துயில்களையும் கவிதாவைப் பற்றி அவள் தாய் பெரிதாய் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. வழமை போலவே போர்வையை கொஞ்சம் தளர்த்தி, மூட்டுக்களையும் புருவங்களையும் கொஞ்சமாய் உயர்த்தி சோம்பலிற்கு விடைகொடுத்து அம்மா நிற்கும் குசினிப் பக்கம் நடந்தாள் கவிதா.

"அப்பாடா.. இப்பவாவது எழும்பினியே.." கொஞ்சம் நக்கலும் கொஞ்சம் கடுப்பும் நிறைந்த வார்த்தைகளை உச்சரிக்கும் முன்னமே தாயின் கடுப்பை இரண்டு மடங்காக்கினாள் கவிதா. "அம்மா, டீ போடு..".

"ம்ம்ம்.. இந்த வருடம் உனக்கு இருவத்தி ஒரு வயசு கவிதா.. இன்னும் சின்னப் பிள்ளைக்கு நடிக்காத.." என பேசியபடி கவிதாவிற்கு தேநீர் தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள் கவிதாவின் அம்மா. கவிதா வீட்டில் ஒரேயொரு பெண் பிள்ளை. அதனாலோ என்னவோ கவிதாவிற்கு கிச்சின் பக்கம் அதிகம் பரீட்சயம் இல்லாத பிரதேசம். ஒருநாளைக்கு சமையலறைப் பக்கம் ஒருமுறை போவது கூட அதிகம் என நினைப்பவள் இந்த கவிதா. வீட்டின் முற்றத்தில் இருந்த சாக்குக் கட்டிலில் அமர்ந்தபடி வர இருக்கும் தேநீரிற்காய் காத்துக் கொண்டு இருந்தாள். "இந்தா டீ.." கையில் கொடுத்த தேநீரோடு "குடிச்சிட்டு ஒருக்கா சாமி மாமா வீட்ட போய் சீட்டுக்காச கொடுத்திட்டு வா கவிதா.." என ஒரு வேலையையும் கொடுத்து மீண்டும் சமையலறைப் பக்கம் போய் மறைந்தாள் கவிதாவின் அம்மா.

"இவக்கு வேற வேல இல்ல.. எப்ப பாத்தாலும் எனக்கே வேல சொல்லிக்கிட்டு.." என மனச்சாட்சி இல்லாமல் தனக்கு தானே கதை விட்டுக்கொண்டு இருந்தாள் கவிதா. இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை. இவள் தான் போய் ஆகவேண்டும் என தெரிந்ததும் முற்றத்தை விட்டு கழன்று ஒரு வாறு கிணற்றடிப் பக்கம் செட்டில் ஆனாள் கவிதா. பின் கால்கள் தடவும் கூந்தலை அழகாக நீரில் போட்டு கழுவி, ஊர் பசங்களை ஒரு கை பார்க்கும் அந்த கட்டுடலை சவர்க்காரத்தால் இங்கும் அங்கும் தடவி, நீரினால் அபிசேகம் செய்துகொண்டிருந்தாள் கவிதா. "காணும் காணும், தடுமல் பிடிக்க போகுது, கெதியா வா கவிதா.." என சமையலறை பக்கம் இருந்து வந்த சப்தத்தை கேட்டு கூந்தலை ஒரு துவாயில் முடிந்து, அரைத்தேகத்தை இன்னுமொரு துவாயில் சுத்தி அறையினுள் போய் வழமை போலவே நேற்றைய நாளை கிழிப்பதற்காக கலண்டரில் கை வைக்கும் போதுதான் இன்று சனிக்கிழமை என்பது கவிதாவிற்கு ஞாபகம் வந்தது.

"ஓ.. இன்னைக்கு சனிக்கிழம.. சனியன் புடிச்ச சனி இன்னைக்கா வரணும்... எல்லாம் எண்ட தல எழுத்து..' என பற்களுக்குள் முட்டி மோதிய வார்த்தைகளால் அழகிய முகம் கொஞ்சம் அசிங்கமானது கவிதாவிற்கு. எதற்காக இந்த பரிதவிப்பு. எதற்காக இந்த சனி மேல் இப்படி ஒரு வெறுப்பு. காரணமும் இல்லாமல் இல்லை. இவளது உற்ற நண்பன் குணாவின் "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் கவிதா, நீ என்ன சொல்லுறாய்... அவசரம் இல்லை, வரும் சனிக்கிழம மூணு மணிக்கு பிள்ளையார் கோவிலுக்கு வருவன்.. உண்ட பதில சொல்லு.." என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லவேண்டிய அந்த கடைசி நாள் இன்று. கடைசி நேரம் இன்னும் அருகில். அதுதான் இத்தனை பதட்டம்.

"ஏன் தான் கடவுள் இந்த காதல படைச்சானோ.. அவஸ்தை அவஸ்தை.. சீ..." என காதலை இன்னுமொரு கோணத்தில் விமர்சித்து மீண்டும் சமையலறைப் பக்கம் நடந்தாள் கவிதா. "அம்மா.. இப்ப அவசரமா இந்த சீட்டு காச கொண்டுபோய் கொடுக்கணுமா? அல்லது மூணு மணிக்கு நான் கோயிலுக்கு போவன், அப்ப கொண்டு போய் குடுத்தா என்ன..??" என அம்மாவை நோக்கி கேட்டாள் கவிதா. "சரி கவி, அப்பேக்க கொண்டுபோய் கொடு.." என அனுமதி அளித்தாள் அம்மா. 'அப்பாடா..' என மீண்டும் தனது அறைக்குள் சென்று கதவை தாளிட்டு கதிரையை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துவிட்டு தரையில் கால் நீட்டி அமர்ந்தாள் கவிதா.

"சீ.. இவனுக்கு என்மேல இப்பிடி ஒரு எண்ணம் வரும் எண்ணு நான் கொஞ்சம் கூட நினைக்கலையே..அவனும் குழம்பி என்னையும் குழப்பிட்டானே.." என வீட்டின் முகட்டைப் பார்த்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள் கவிதா. இவளது மனம் இன்று போல் என்றும் அமைதியின்றி இருந்ததில்லை. இவளது இரத்தஓட்டம் இன்று போல் என்றுமே தட புட என ஓடியதில்லை. இவள் இதயம் கூட இன்றுபோல் என்றுமே கட்டுக்கடங்காமல் துடித்ததில்லை. அட இவள் மூக்கு கூட இன்று போல என்றுமே பொலு பொலு என வியர்த்ததில்லை. இப்படி மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துகொள்ள முடிவு மட்டும் இவளால் எடுக்க முடியவில்லை. 'இவனைத்தான் எனக்கு பிடிக்கும். ஆனால் காதல் இல்லை' என்றாற்போல் கண்ணாடியைப் பார்த்து கொஞ்சம் கூட வெட்கமின்றி பொய் சொல்லிப் பார்த்தாள். கண்ணாடி கூட அதை நம்புவதாய் இல்லை. 'குணா, உன் மேல நான் அளவு கடந்த பிரியம் வச்சிருக்கேன், ஆனால் காதல் இல்லை.., அட அதிகம் பிரியமும் காதல் தானே... ஆமா, இவன் மேல எனக்கு பிரியமா காதலா??.. ஐயோ ஒண்ணும் புரியலையே.." என தலையனையோடு சண்டை போட்டாள் கவிதா. தலையணை கூட பதில் சொல்வதாய் இல்லை.

கவிதாவின் தெளிவான குழப்பம் முடிவை நோக்கி நகர்ந்தது. "ஓகே. இங்க பாரு கவி, குணாவ விட்டா இந்த உலகத்தில உன்ன அதிகம் புரிஞ்சுகொண்டவங்க யாரு இருக்கா? யாரும் இல்லை! குணாவ விட உனக்கு பிடிச்ச ஆம்பிளைங்க யாரு இருக்கா? யாரும் இல்ல!, குணாவ விட உனக்கு தெரிஞ்ச நல்லவங்க யாரு இருக்கா? யாரும் இல்ல. குணாவ விட உன்ன சந்தோசமா வச்சிருக்கக் கூடியவங்க உனக்கு தெரிஞ்சு வேறு யாரு இருக்கா? யாரும் இல்ல. குணாவ விட உன்னைய ராணி மாரி சந்தோசமா அக்கறையோட பாத்துக்க வேறு யாராலையும் முடியுமா? யாராலையும் முடியாது.. எல்லா கேள்விக்கும் இல்ல இல்ல எண்டு துணிவா தெளிவா பதில் சொன்னா அவன் தானே உனக்கு சரியான ஆளு...!!" என கண்ணாடிக்கு முன்னாள் நின்று தானே தனக்கு கேள்வி கேட்டு தானே தனக்கு பதிலளித்து ஒருவாறு முடிவிற்கு வந்தாள் கவிதா.

"எனக்கு குணாவ மிஸ் பண்ண விருப்பம் இல்ல.. வீட்டாக்கள பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமா சமாளிச்சிடலாம்.. சரி அவனுக்கு ஓகே சொல்லிடலாம் என.." தெளிவாய் ஒரு முடிவோடு கோவில் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள் கவிதா. மனதில் பறந்த பட்டாம்பூச்சி கொஞ்சம் பயத்தையும் கொடுத்தது. முதல் முறை குணாவை நண்பனாக அல்லாமல் காதலனாக பார்க்கப் போவதை எண்ணி மனதுள் அவஸ்தைப் பட்டுக்கொண்டாள்.

சனிக்கிழமை. மூணு மணி. பிள்ளையார் கோவில். கவிதா சொன்னா இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தாள். குணா இன்னும் அங்கு வந்து சேரவில்லை. "ஒரு வேளை, நான் வரும்வரை கோயிலுக்குள் இருப்போம் என எண்ணி உள்ளே போய் இருப்பானோ.." என எண்ணியபடி கோவிலுக்குள் நடந்தாள் கவிதா. அன்றுதான் முதல் முறை கோவிலுக்குள் பிள்ளையாரை விடுத்து குணாவை தேடுகிறாள் கவிதா. அங்கு பிள்ளையாரையும், இரண்டு பூசாரியையும் தவிர யாரும் இல்லை. "சீ, இவன் எங்க போய்ட்டான்.." என எண்ணியபடி வெளியில் வந்த கவிதா எதிரே இருந்த சுவரில் சாய்ந்த படி நின்ற குணாவைப் பார்த்து பரவசமானாள். குணாவை மூன்றாம் வகுப்பில் இருந்து தெரியும் கவிதாவிற்கு. ஆனாலும் ஏதோ இன்றுதான் முதல் முறை பார்ப்பதைப் போல ஒரு பதற்றம். ஹன்சிகாவை பார்க்கும் நம்ம பசங்க போல் ஒரு மாதிரியாய், கண்வெட்டாமல் அவனையே பார்த்தபடி அவனை நோக்கி நடந்தாள் கவிதா. அட, வெட்கமும் அன்றுதான் அவளிற்கு முதல் முதல் அறிமுகம் ஆகிறது..

குணா, அவனது பாணியில் இரண்டு சொக்குகளிலும் சின்ன குழிகள் விழ ஓரமாய் இருக்கும் அந்த தத்திப் பல்லு எட்டிப்பார்க்க சலனம் இன்றி ஒரு புன்னகை செய்தான். அருகில் போன கவிதா, பேச முன்னமே வார்த்தைகளை சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். குணா, தொடங்க கவிதாவும் தொடங்கினாள். இப்படி மூன்று நான்கு தடவை நடந்த போராட்டத்தை முடித்து "ஓகே, நான் ஆரம்பிக்கிறன்." என குணா ஆரம்பித்தான்.

"நான் எண்ட மனசில பட்டத போன கிழமை உன்கிட்ட சொன்னன், உண்ட முகம் உடனே மாறினதையும் பார்த்தன்.. பேந்து வீட்ட போய் தான் ஜோசிச்சன்.. நான் உன்னட்ட அப்படி பேசியிருக்க கூடாது கவிதா. நீ என்னைய ஒரு நல்ல பிரெண்டா தான் நெனச்சிருப்பா என்றத நான் அப்ப ஜோசிக்கல.. சின்னப்புள்ள மாரி வாயில வந்தத உன்னட்ட உளறிட்டன் அண்டைக்கு.. வெரி சாரி கவிதா.. என்னைய மன்னிச்சுக்கோ. நான் உண்மையா அப்பிடி உன்னைய நெனச்சிருக்க கூடாது.. இப்ப ஓகே. நான் விட்ட பிளைய உணர்ந்திட்டன். அன்னைக்கு நான் கதைச்ச எல்லாத்தையும் நீ மறந்திடு ப்ளீஸ்..." என ஒரு பூகம்பத்தை வீசிப் போனது குணாவின் வார்த்தைகள்.

"அட பாவி, இவனுக்கு என்ன ஆச்சு.. நான் ஓகே சொல்லத்தானே வந்தன்.. இவன் இப்படி மாறிட்டான்.. ஏன் நல்ல நண்பர்கள் காதலர்களாக இருக்கக் கூடாதா? நான் எப்ப இது தப்பு எண்டன். இவனாவே ஒரு முடிவுக்கு வந்திட்டானே அட கடவுளே." என மனதுள் கட்டுப் பட்டாசாய் வெடிக்க ஆரம்பித்தாள் கவிதா. "அவனே, ப்ரெண்ட்ஷிப்ப பத்தி இப்படி பேசும் போது நான் எப்படி இல்லை நான் உன்னைய லவ் பண்றேன் எண்டு சொல்ல முடியும்.. அப்படி சொன்னால் நான் பிரெண்ட்சிப்ப கொச்சைப் படுத்துறதாய் அவன் நெனைப்பானே. கைவர வந்தது வாய் வரைக்கும் வராமல் போயிட்டே. " என எண்ணியபடி ஏதோ சொல்ல வாய் எடுத்து மௌனத்தை மட்டும் வெளியிட்டாள் கவிதா. "குணா, ஐ லவ் யூ" என இவளிற்கும் "கவிதா, என்னைய மன்னிச்சிட்டியா?" என இவனிற்கும் இந்த கவிதாவின் மௌனம் ஒவ்வொருவிதமாய் மொழி பெயர்த்துப் போனது.

"அதுதான், சாரி கேட்டிட்டன் அல்லா.. இன்னும் எதுக்கு இந்த கோவம்.. பேசு கவிதா ப்ளீஸ்.." என இவள் மௌனத்தை அவளிற்கே தப்பாய் மொழி பெயர்த்தான் குணா. "நான் படும் அவஸ்தை இவனுக்கு எங்கு புரியப் போகிறது... இவ்வளவுதானா இவன் என்னைய புரிஞ்சு கொண்டது.. ச்சே.." என மீண்டும் மனதிற்குள்ளேயே பேசிய படி, "சரி, அத விடு குணா.. டைம் ஆச்சு நான் கிளம்புறன்.." என காதலை அடைத்து முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள் கவிதா.

"நீ நண்பியாய் எனக்கு போதும்.." என்ற மன நிறைவோடு குணாவும் "நான் உன்னை மிஸ் பண்ணிட்டேன் குணா" என்கின்ற மன வலியோடு கவிதாவும் பிள்ளையார் கோவில் மதிலை விட்டு அவரவர் திசையில் நடந்தனர். காதல் மட்டும் அப்படியே மதிலோடு ஒட்டிக்கொண்டது.

பயமுறுத்திய பதிவுலகமும் பசுமையான இலக்கியமும் - 2011.

2011-12-30T10:54:00.000-08:00

வருடங்கள் முடிவதும் புது வருடங்கள் புலர்வதும் இயற்கையின் நியதி. பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் இயல்பானவையே என்பதை யதார்த்தமாக்கும் ஒரு இயற்கையின் நகர்வு இந்த வருட முடிவும், வருட பிறப்பும். ஒவ்வொரு வருடமும் பிறக்கும் பொழுது மனதில் பல புதிய சத்தியங்களும், முயற்சிகளும் பிறக்கின்றன. அதேபோல வருட முடிவில் அவை நிகழ்ந்தனவா என ஒரு மீள் பார்வை பார்ப்பதே இந்த விடயங்கள் நிகழ்ந்தன என்பதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ள உதவியாக அமையும்.

அந்த வகையிலே எனக்கு இந்த 2011 மிகவும் முக்கியமான வருடம் என்றே கூற முடியும். பல விடயங்களை கொடுத்ததும் எடுத்ததும் இந்த 2011 தான். எடுத்தவைகளைப் பற்றி பேசுவது நன்மையளிக்கப் போவதில்லை என்பதாலும் என்னை வருத்தமடையச் செய்யும் என்பதாலும் அதை விடுத்து மிகவும் முக்கியமான ஒரு விடயத்தை மட்டும் பேசலாம் என நினைக்கிறேன். (மொக்கையப் போடுறான் என்று நீங்கள் நினைத்தால் தயவு செய்து மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள்...ஹி ஹி ஹி )

எனது எழுத்துக் கனவு என்பது நீண்டநாள் வயதைக் கொண்டது. ஆனால் எனது எழுத்துப் பயணம் என்பது மிகவும் குறுகிய காலத்தை கடந்து செல்வது. என்னையும் எனது கவிதைகளையும் 2011 ஏ இலக்கிய உலகத்திற்கு அறிமுகப் படுத்தியது என்பதுதான் இந்த 2011 எனக்கு மிகவும் முக்கியமான வருடம் என சொல்லவேண்டி வந்ததற்கு காரணம். நீண்டநாட்களாக எனது கணினியிலும், மட்டைக் கொவைகளிலும் தேங்கிக் கிடந்த கவிதைகளை தூசு தட்டி வெளியே எடுத்து, எனது அந்த கிறுக்கல்கள் கவிதைகள் தான் என்கின்ற அங்கீகாரத்தை பெற்றுக் கொடுத்த இந்த 2011 ஐ எப்படி மறக்க முடியும் சொல்லுங்கள்?

எனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான "கிறுக்கல்கள் சித்திரமாகின்றன" என்ற கவிதை நூலையும் இரண்டாவதாக "வேர்களும் பூக்காட்டும்" எனப்படும் உளவியல் நூலையும் நான் வெளியிட்டது இந்த வருடத்தில் தான். இந்த இரண்டு நூல்களிற்கும் பிள்ளையார் சுழி போட்டு எனது இந்த இலக்கிய பயணத்தை இந்த வருடம் இனிதே ஆரம்பித்து வைத்த அந்த நல்ல மனிதர்களை மறந்து விட முடியாது. கலைஞர் பாலச்சந்திரன், எழுத்தாளர் சிவகரன், தமிழ் மணி அகளங்கன், கவிஞர் மன்னார் மணி, அருட்திரு செபஸ்டியன் அடிகளார் மற்றும் அன்பிற்குரிய A.R.V.லோஷன் அண்ணா போன்றவர்களே அவர்கள். இவர்களுக்கும் நான் என்றும் கடமைப் பட்டே இருக்கிறேன். ஆக, இந்த இரண்டு நூல்களின் வெளியீட்டின் பின்னரே 'பி.அமல்ராஜ்' என்கின்ற ஒரு நபரை கொஞ்சம் அதிகமான மனிதர்களுக்கு தெரிய வந்தது. மிகப் பரந்த இலக்கிய உலகத்தில் எனக்கும் ஒரு சிறு இடத்தையும் ஒரு மிகச் சிறிய பெயரையும் பெற்றுத் தந்த இந்த 2011 ஐ மறக்க முடியாது.

இந்த இலக்கிய உலகத்தில் எனக்கென்று ஒரு சிறு இடத்தைத் தவிர பல இலக்கிய நண்பர்களையும் பல இலக்கிய மேதாவிகளின் உறவுகளையும் பெற்றுத்தந்த இந்த வருடம் என்றும் எனது மனதில் நீங்காமல் நிலைத்து நிற்கும்.

இதை தவிர்த்து அடுத்து மிகவும் சுவாரசியமான ஒரு நிகழ்வு நடந்தேறியதும் இந்த வருடம் தான். எனக்கு மிகவும் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. இந்த வருடத்தின் ஆரம்பம் வரை இந்த பதிவுலகம் பற்றி எதுவுமே எனக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. தற்செயலாக ஒருமுறை லோஷன் அண்ணாவின் வலைப் பூவிற்கு சென்று பார்வையிடுவதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அதில் மிகவும் சுவாரசியமான விடயம் என்னவென்றால் அவருடைய அந்த வலைப்பூவில் நான் முதல் முதல் வாசித்த பதிவு 'நல்லவர்கள், அதிகார மையம், விசரன் + விருது - ஏன்???' என்கின்ற வெறித்தனமான ஒரு பதிவு. எனக்கு பதிவுலகில் ஆரம்பமே அமர்களமாய் இருக்கிறதே என அந்த முழு பதிவையும் வாசித்து விட்டு அட பதிவுலகத்திற்குள் இத்தனை ப்ராப்ளமா என எண்ணிக்கொண்டு ஒரு பெருமூச்சு வேறு விட்ட பின் சரி நாமும் எழுதலாம் என எண்ணி ஆரம்பித்ததே இந்த புலம்பல் என்னும் எனது வலைப்பூ. அப்பொழுதெல்லாம் இந்த பதிவர்களுக்கிடையில் நடைபெறும் சர்ச்சைகளை லோஷனின் களத்தினூடாக நான் அதிகம் ரசித்ததுண்டு. (அப்பொழுதெல்லாம் எனக்கு அந்த லோஷனின் களத்தைத் தவிர வேறு எவரின் வலைப்பூவும் அறிமுகமில்லை..) என்னமாயா அடிச்சுக் கொள்ளுறாங்க என முகத்தை நீட்டியபடிதான் எனது இந்த பதிவுலகத்துள் என்னால் நுழைய முடிந்தது.

இலக்கிய உலகத்தின் உள் வெளிக் குத்துக்கள் எல்லாம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தமையால் இந்த பதிவுலக முரண்பாடுகள் எனக்கு அந்தளவிற்கு ஆச்சரியமாய் தெரியவில்லை. இவ்வாறு இந்த பதிவுலகத்தையும் அறிமுகப் படுத்தியது இந்த 2011 தான். ஏதோ அன்றிலிருந்து மனதில் பட்டதை அப்பப்போ எனது வலைப்பூவில் பதிவதுண்டு. அப்பொழுதெல்லாம் (இப்பொழுதும் தான்) மனதில் படும் சகல உணர்வுகளையும் கொட்டிவிடுவதற்கு ஒரு நல்ல தொட்டியாகவே நான் எனது வலைப்பூவை பயன்படுத்துகிறேன். (சத்தியமா பேர், புகழ், சிறந்த வலைப்பதிவர் என்கின்ற மகுடம் என எதற்காகவும் நான் பதிவிடுவதில்லேங்க... அட சத்தியமா.. அப்பிடி முயற்சித்தாலும் நடக்குமாங்க... ஐயோ ஐயோ..)

பதிவுலக ஆரம்பமே இப்படி இருக்க, இன்றுவரை எனக்கு இந்த பதிவுலக உள்குத்து வெளிக்குத்துக்கள் புரியவே இல்லேங்க.. (கொய்யாலே, இப்பதான் 77 பதிவு போட்டிருக்காய், அதற்குள்ள இதெல்லாம் தெரியணுமாக்கும் என நீங்கள் நாக்கைக் கடிப்பதும் புரிகிறது..) சரி அதை விடுத்து, இவ்வாறு இந்த வருடம் இந்த அருமையான வலைப்பூவையும் பதிவுலகத்தையும் காட்டியிருக்கிறது என்பது சந்தோசமான விடயம்.

அதன் பின்னர், என்னால் அதிகமான பதிவர்களின் வலைப்பூக்களை சென்று பார்க்க முடிந்ததும் அவர்களுடனான நட்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடிந்ததும் இந்த வருடத்தின் சாதனை என்று கூட சொல்ல முடியும். அவ்வாறு நான் தொடரும் அந்த பதிவர்களின் வலைப்பூக்கள் ஏராளம். எனது வலைப்பூவையும் சில பிரபல பதிவர்கள் வாசிக்கிறார்கள் என்பது எனக்கு பெருமையே. அதிலும் ஈழவயலில் என்னை சேர்த்துக்கொள்ள நிரூபனிற்கு வந்த துணிவை என்னால் இன்றுவரை நினைத்துப் பார்க்க முடிவதில்லை. எனது பதிவுகளின் மேல் அவர் கொண்ட நம்பிக்கையும், என்மேல் கொண்ட நம்பிக்கையுமே அவரை இப்படி ஒரு விடயம் செய்வதற்கு தூண்டியிருக்கும் என எண்ணுகின்றேன். அதற்காக அவரிற்கு நான் நன்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

ஆக, எனது எழுத்துப் பயணத்தின் மிக முக்கிய கட்டம் இந்த 2011 இலேயே நிகழ்ந்திருக்கிறது. எனது எழுத்துக்களை இலக்கியம், பதிவுலகம் என இரு பெரும் தளங்களில் கொண்டு போய் சேர்த்த இந்த வருடம் எனக்கு என்றுமே பொன்னான வருடமே. இந்த கடந்த கால மீட்டல் எனக்கு மிகவும் ஒரு மன சந்தோசத்தை கொடுத்திருந்தாலும் இவற்றை அடுத்த வருடம் காப்பாற்றியாக வேண்டும் என்பது மனதளவில் எனக்கு இருக்கும் மிகப் பெரிய சவால் ஆகும்.

பி.கு. இந்த பதிவு எவரையும் புகழ், துதி பாடும் பதிவு என யாராவது மக்கள்ஸ் எடுத்துக்கொண்டால்.. ப்ளீஸ் அப்பிடி எடுத்துக் கொள்ளாதேங்கோ... வெறுமனே இது எனது 2011 பயணத்தை மீட்டிப் பார்க்கும் பொழுது ஆங்காங்கே கொட்டிய உணர்வுகளை பதிவாக்கியிருக்கிறேன். அவ்வளவுதான். ஓகே....??? அது.

எனது நண்பர்கள், உறவுகள், இலக்கிய நண்பர்கள், பதிவுலக நண்பர்கள், வாசக நண்பர்கள் அனைவரிற்கும் பிறக்கப்போகும் புத்தாண்டு சகல சௌபாக்கியங்களும் கொடுக்கும் ஒரு வெற்றிகரமான ஆண்டாக அமைய வாழ்த்துக்கின்றேன்.

மதன் கார்கி எனப்படும் கவிதையும் காதில் தூறும் 'அஸ்க் லஸ்க்கா'வும்.

2011-12-22T22:26:00.000-08:00

கவிதையும் பாடலும் எப்பொழுதுமே எங்கள் உணர்வு சார்ந்த இரு பெரும் தமிழ் மொழியின் வடிவங்கள். இவற்றை விரும்பாதோரும் இவை ஆட்கொள்ளாதோரும் இருக்கவே முடியாது. அவ்வாறான இந்த உணர்வியல் விடயங்களை எமக்கு இலகுவாக கிடைக்கச்செய்யும் ஒரு ஊடகம் தான் நம்ம தமிழ் சினிமா.

பரந்துபட்ட சினிமா உலகத்தில் எத்தனையோ புதிய புதிய படைப்புக்கள் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. இருந்தும், அவை அனைத்துமே ரசிகர்களின் மனங்களில் தங்க முடிவதில்லை. அதேபோல சில படைப்புக்கள் வந்தவுடனேயே மனங்களில் ஏறி நிரந்தரமாக அமர்ந்துகொண்டு எங்கள் ரசனைக்குள் ரகளை செய்யக்கூடியவை. இவ்வாறான படைப்புக்களில் முதல் இடம் பெறுபவை இந்த திரைப்பட பாடல்கள். திரைப்படம் வருவதற்கு முன்னாலே வெளிவந்துவிடுகின்ற இந்த பாடல்கள் அந்த திரைப்படத்திற்கான தலை எழுத்தாகவும் அமைந்து விடுகின்றன. பாடல்களை வைத்துக்கொண்டு திரைப்படத்தை எதிர்பார்க்கும் ரசிகர்கள் எப்பொழுதுமே சினிமாவில் அதிகம். அந்தவகையில் வெளிவரும் பாடல்கள் சில எங்கள் ரசனையை பாடாய் படுத்தாமல் போய்விடுவதில்லை.

இவ்வாறான இந்த பாடல்களில் மிகப் பிரதானமாக மூவரின் பங்கு இருக்கிறது. பாடல் ஆசிரியர், இசை இயக்குனர், பாடகர். இந்த மூன்று பேருமே இந்த இசை உலகத்தில் என்ன வேண்டுமென்றாலும் சாதிக்கக் கூடியவர்கள். அதற்கு நல்ல கூட்டணி மனநிலை அவசியம். இளையராஜா, வாலி, எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம் மற்றும் ஏ.ஆர். ரஹ்மான், வைரமுத்து, ஹரிஹரன் பின்னர் ஹரிஸ் ஜெயராஜ், ந.முத்துக்குமார், கார்த்திக் என்கின்ற எனக்கும் பிடித்த ஒரு வெற்றிக் கூட்டணி இன்னும் இருக்கிறது. (இதை விடவும் பல உண்டு)

இந்த கூட்டணிகளிலே எனக்கு அதிகம் பிடிக்கும், லயக்கும் ஒரு நபர் இந்த பாடலாசிரியர். அவர்களால் எழுதப்படும் எங்களை மயக்கும் அந்த வரிகளுக்காகவே அவர்களை எமக்கு பிடித்துப் போகிறது. கண்ணதாசன், வாலி, வைரமுத்து, நா.முத்துக்குமார் என நீளும் எனது பிடித்தமான சினிமா பாடலாசிரியர்கள் (கவிஞர்களைப் பற்றி சொல்லவில்லை) என்கின்ற வரிசையிலே அண்மைக்காலமாய் இன்னொருவரும் சேர்ந்திருக்கிறார். அவர்தான் வெறுமனே வயசான, கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவின் முதல் வாரிசு மதன் கார்கி.

ஷங்கரின் இந்திரன் திரைப்படத்தின் 'இரும்பிலே ஒரு இருதயம் முளைக்குதோ' என்கின்ற பாடலோடு சினிமாவில் அறிமுகமானதில் இருந்து கார்க்கியை எனக்கு பிடித்துப்போனது. அவரது அந்த இந்திரன் பாடல் ஒருவரின் முதல் பாடல் என்கின்ற மட்டத்தை தாண்டி அனுபவ பாடலாசிரியருக்குரிய ஒரு முகத்தைக் காட்டியமை அவரை இலகுவாக அனைவரும் உயர்வாய் எடுத்துக்கொள்ள வழிகோலியது எனலாம். எனக்கும் கார்கி என்கின்ற ஒரு பாடலாசிரியரை அதிகம் பிடித்துக்கொள்ள காரணமானவை அவரது வெறும் நான்கு பாடல்கள் தான்.

ஒன்று இந்திரன் பட 'இரும்பிலே ஒரு இருதயம் முளைக்குதோ', இரண்டாவது கோ பட 'என்னமோ ஏதோ', மூன்றாவது 180 பட 'நீ கோரினால்', நான்காவது இப்போ மனங்களை வசீகரிக்கும் நண்பன் திரைப்பட "அஸ்க் லஸ்க்கா" பாடல்.

இந்த சகல பாடல்களிலும் ஒரு வித்தியாசமான ஒரு வசீகரம் இருப்பதை நான் கண்டுகொண்டேன். அதுவே என்னை முதல் முதல் ரசிக்க வைத்த விடயம். நான் பொதுவாகவே இசையையும் கவிதையையும் அதிகம் ரசிப்பவன் என்பதாலோ என்னவோ கார்கியின் பாடல்களை நல்ல கவிதைகளாகவே பார்க்க முடிகிறது. கார்கியின் இந்த நான்கு பாடல்களுமே மெகா கிட் ஆனா பாடல்கள். அண்மைக்காலங்களில் நான் அதிக தடவைகள் கேட்ட பாடல் என்கின்ற பெருமையை முதலில் கோ படத்தின் என்னமோ ஏதோ பாடலும் இப்பொழுது நண்பன் திரைப்படத்தின் அஸ்க் லஸ்க்கா எடுத்துக்கொண்டன. (இதன் ப்ரோமோ வடிவம் மட்டுமே கேட்கக் கூடியதாக இருந்தது இந்த பதிவு எழுதும் வரை.)

கார்கியின் இந்த இரண்டு பாடல்களிலும் நான் மயங்கிப் போனது சுவாரசியமான விடயம். இந்த என்னமோ ஏதோ பாடலின் வரிகள் ஒரு காந்தசக்தி கொண்டவை. ஒவ்வொரு வரிகளிலும் தனது தந்தையின் ரத்தம் தெரிகிறது.

ஏனோ குவியமில்ல குவியமில்ல ஒரு காட்சிப்பேளை
உருவமில்லா உருவமில்லா நாளை.
நீயும் நானும் எந்திரமா
யாரோ செய்யும் மந்திரமா பூவே..

இந்த வரிகள் மிகவும் இயல்பானவை. ஆனாலும் இதற்குள் முக்கியமான ஒரு விடயம் என்னவெனில் புதிய கருத்தை புதிய வார்த்தைகளால் ஆனால் இயல்பாக சொல்கின்றமை. அதுவும் மெலடி என்பதால் அந்த டியுன் இற்கும் முரண்படாமல்.. என்ன அழகு.

இதைபோலவே, அடுத்து நம் மனங்களை காற்றில் பறக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கும் நண்பன் திரைப்பட அஸ்க் லஸ்க்கா பாடல். எத்தனை முறை கேட்டாலும் கவி வரிகள் ரசனையை முத்தமிடுகிறதே தவிர அலுத்துப் போவதாய் இல்லை. ப்ரோமோ பாடலை மட்டும் கேட்டுவிட்டு இந்த பதிவை போடும் அளவிற்கு அந்த பாடல் என்னை கவர்ந்து தொலைத்தது உண்மைதான்.

லூட்டோவில் உன்னை நான் கூடேற்றுவேன்
விண்மீன்கள் பொறுக்கி சூடேற்றுவேன்
முக்கோணங்கள் படிப்பேன் உன் மூக்கின் மேலே
விட்டம் மட்டும் படிப்பேன் உன் நெஞ்சின் மேலே....

இந்த வரிகளை என்னால் உதடுகளிலிருந்து வாபஸ் பெறவே முடியவில்லை. நேற்று மதியம் முதல் உதட்டிற்கும் குரல் வளைக்கும் இடையில் சலிப்ன்றி ஓடித்திரிகிறது இந்த வரிகள். இதே போல குரலில் கேட்காவிடினும் (ப்ரோமோ பாடலில் இந்த வரிகள் இல்லை) வரிகளாய் ஜன ரஞ்சகம் செய்த இன்னும் சில வரிகள்.

கண்ணாடி நிலவாய் கண் கூசினாய்
வெண் வண்ண நிழலை மண் வீசினாய்
புல்லில் பூத்த பனி நீ ஒரு கள்ளம் இல்லை
வைரஸ் இல்லா கணினி உன் உள்ளம் வெள்ளை
நீ கொள்ளை மல்லி முல்லை போலே
பிள்ளை மெல்லும் சொல்லைப் போலே..

யப்பா... அவர் பாடல்களில் நான் அவதானிக்கும் இரண்டு விடயங்களிற்காக, கார்க்கியை எனக்கு அதிகம் பிடிக்கிறது இப்பொழுது காரணம்,

ஒன்று, தந்தை போன்ற அதீத தேடல் கார்கியின் பாடல்களை இன்னுமொரு தளத்திற்கு கொண்டு போய்விடுகிறது. உதாரணமாக இதுவரை எழுதியுள்ள சுமாராக ஐம்பது பாடல்களில் இரண்டு பாடல்கள் வேற்று மொழிகளில் எழுதப்பட்டவை. ஒன்று ஏழாம் அறிவில் வந்த ஒரு சீன மொழிப் பாடல், இன்னொன்று 180 திரைப்படத்திற்காய் எழுதிய அந்த போர்த்துகீஸ் மொழிப்பாடலுமாகும்.

இரண்டாவது, வார்த்தை ஜாலங்களும், யாரும் எண்ணாத கோணத்திற்கு கருத்துக்களை கொண்டுபோய் நிறுத்தும் விதமும். இவ்வாறாக இந்த இரண்டு சிறப்பியல்புகளும் கார்க்கியை ஒரு சிறந்த பாடலாசிரியராக மாற்றும் என்பதில் எவரிற்கும் நம்பிக்கை உண்டு.

மதன் கார்க்கியை, கவிப்பேரரசின் மகன் என்பதற்கல்ல, ஒரு இயல்பான, ரசனை மிக்க, அழகான கவிதைகளை பாடலாய் தரும் ஒரு இளம் பாடலாசிரியராக எனக்குப் பிடிக்கும். இன்னும் பல பாடல்களுக்காய் காத்திருக்கும் நல்ல அழகிய கவிதைப் பாடல் விரும்பிகளுள் நானும் ஒருத்தன்.

கோ திரைப்பட 'என்னமோ ஏதோ' திரைப்பட பாடலை கேட்க.

என்னமோ ஏதோ

நண்பன் திரைப்பட 'அஸ்க் லஸ்க்கா' ப்ரோமோ பாடலைக் கேட்க்க.
அஸ்க் லஸ்க்கா_ப்ரோமோ

நண்பன் திரைப்பட 'அஸ்க் லஸ்க்கா' முழு பாடல் வரிகளையும் பார்க்க.
'அஸ்க் லஸ்க்கா' வரிகள்_மதன் கார்கி ப்ளாக்.

.

வாய்க்குள் போனதும் ஆம்பிளையாகும் நம்ம குடிமக்கள்.

2011-12-18T02:47:00.000-08:00

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு பதிவு. நேரமும் மனநிலையும் தாராளமாக இடம் கொடுக்கிறது. இன்று நான் உங்களோடு பேச வரும் விடயம் இந்த நல்லவங்க கெட்டவங்க என்கின்ற விடயத்தை அடித்தளமாகக் கொண்டது. மனிதர்களை இன்று நாங்கள் பல வகையறாக்களுக்குள் பிரித்து பார்க்க முடியும். அந்த சகல பகுப்பாய்வுகளையும் தாண்டி மிகவும் சாதாரணமாக நாம் மனிதர்களை வகைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு இலகுவான வகைப்படுத்தல் தான் இந்த 'நல்லவர்கள் கெட்டவர்கள்' என்கின்ற பாகுபாடு.

ஒரு மனிதனை நல்லவன் கெட்டவன் என்று எதைவைத்து பேரம் பேசுகிறார்கள் என்றால் அதற்கு பின்னால் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. எந்த அளவுகோலைக் கொண்டு ஒரு மனிதரை நல்லவர் என்று சொல்லமுடியும்? அதேபோல கெட்டவர் என்று? இந்த விடயங்களை ஆராய்ந்தால் பல விடயங்கள் திரைக்கு வரும். ஒரு மனிதனை நல்லவன் கெட்டவன் என்று அளப்பதற்கு பயன்படுத்தப்படும் சாதாரண அளவுகோல்கள் பல. ஒழுக்கம், சமூக கலாச்சார பண்பாட்டு விழுமியங்கள், சமூக கட்டமைப்பிற்கு பொருந்துகையுடைய விடயங்கள், சமய நெறி, குடும்ப பழக்க வழக்கங்கள், பாரம்பரிய முறைமைகள் என பல அளவுகோல்களை சொல்ல முடியும். இந்த அளவுகோல்களைத் தாண்டி ஒரு சுவாரசியமான விடயமும் இருக்கிறது. அதாவது ஒருவர் நல்லவர் கெட்டவர் என்பதை அவர் மேல் நமக்கு இருக்கும் விருப்பு வெறுப்புக்களும் தீர்மானிக்கின்றன. பெரும்பாலும் நமக்கு பிடிக்காத ஒருத்தர் நமக்கு கெட்டவராகவே தென்படுவார். (அதேபோல கெட்டவர்கள் எல்லாரும் நமக்கு பிடிக்காதவர்கள்தான்) ஆக ஒருவர் மீதுள்ள நமது தனிப்பட்ட சுய விருப்பு வெறுப்புக்களும் அவரை நல்லவரா கெட்டவரா என பாகுபடுத்துவதில் பெரும் இடம் வகிக்கின்றன.

நல்லவர்கள் என்று இங்கு யாரும் இல்லை என்கின்ற ஒரு கோட்பாட்டை நான் அதிக காலம் கொண்டிருந்தாலும் பின்னர் கெட்டவன் என்று ஒன்று இருக்கும் பொழுது நல்லவன் என்று ஒன்று இருக்கத்தானே வேண்டும் என்கின்ற தர்கவியல் கோட்பாட்டினால் இப்பொழுதெல்லாம் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியாயிற்று. அப்படியெனின் இந்த கெட்டவர்கள் எனப்படுவோர் யார்? எப்படி பெயரிடப்படுகிரார்கள்? என்னைபொறுத்த மட்டில் ஒருவன் செய்யும் தவறுகள் அல்லது திட்டமிட்டு செய்யப்படும் விடயங்கள் அவனையும் அவன் சார்ந்தவர்களையும் பாதிக்காமல் அல்லது வதைக்காமல் இருக்குமேயானால் அதை அவன் தவறு அல்லது தான் கெட்டவன் என்று அறிந்துகொள்ள அதிக நாட்கள் ஆகும். அவன் செய்யும் தவறுகளினுடைய வீரியம் குறையும் பொழுது அவன் கெட்டவன் என்கின்ற வகைப்படுத்தலின் தேவையும் குறையத்தான் செய்யும்.

சரி, விடயத்திற்கு வருகிறேன். பல நல்லவர்களை பார்த்திருந்தாலும் எப்பொழுதும் நாம் அனுபவிக்கும் சில கெட்டவர்களின் நினைவுகள் எம்மைவிட்டு அவ்வளவு சீக்கிரம் சென்றுவிடுவதில்லை. அந்தவகையில், நான் பார்த்த ஒரு மிகப் பெரிய கெட்டவன் என்கின்ற ஆளுமை நமது சமூகத்தில் ஏராளமாய் திரியும் 'குடிமக்கள்". அதுதான் போதை ஏறும்போது மட்டும் தங்கள் ஆண்மையை நிரூபிக்க முனைபவர்கள். 'மது அருந்துபவர்கள்' என்கின்ற பதத்திற்கும் 'குடிகாரர்கள்' என்கின்ற பதத்திற்கும் அதிகம் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கருத்தியலில் நோக்கின், மது அருந்துபவர்கள் எல்லாம் 'குடிகாரர்கள்' இல்லை. இங்கு குடிகாரர்கள் என நான் கருத்தியலில் சொல்ல முற்படும் மனிதர்கள் போதையில் சுய நினைவை மறந்து வன்முறையாளர்களாக மாறுபவர்கள். மது அருந்துதல் என்பது இன்று சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒரு பழக்க வழக்கமாக இருந்தாலும் அது நமது சமூகத்தை முழுமையாக விட்டு நீங்கவில்லை. நீகவும் போவதில்லை. காரணம் நவீன சமூக நகரமயமாக்கல் உலக வளர்ச்சியில் மது அருந்துதல் என்பது ஒரு ஊக்கப்படுத்தப்படா பண்பாடாகவே வளர்கிறது. இந்தப் பண்பாட்டு சிக்கலுக்குள் வாழ்க்கை ஓட்டும் மனிதர்கள் இதை இப்பொழுதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணுவதில்லை. வெளிநாட்டில் வொட்காவும் வைனும் அருந்துபவனும் நம்ம ஊரில் பட்ட சாராயம் அருந்துபவனும் வகைப்படுத்தலில் குடிகாரன்தான். ஆக, நவீன மயப்படுத்தப்படும் இந்த சமூகம் விரும்பா மனித பழக்க வழக்கம் கூட என்றோ ஒருநாள் வாழ்வியலில் சாதாரணமான விடயமாக போகலாம்.

நம்ம விடயத்திற்கு வந்தால், இந்த நம்ம குடிமக்கள் என போற்றப்படுவோர் செய்யும் அட்டகாசங்கள் நமது ஊர்களில் கொஞ்சம் நெஞ்சம் அல்ல. சிலரிற்கு சாராயத்தை கண்டால் மட்டுமே ஆண்மை மலரும். ரோசம் குதிக்கும். மானம் துள்ளும். படிக்கட்டில் மனைவி பேச்சை கேட்டு சமத்தாய் இருந்த சுப்பு மாமா வடி அடித்தால் மட்டும் முப்பது வருடம் கழிச்சும் இன்றும் அன்னம்மா அக்காவிடம் சீதனம் கேட்பதும் நமக்கு தெரியும். என்ன சொன்னாலும் கேட்கும் நம்ம சுந்தரம் மாமாவும் இப்படித்தான் கொஞ்சம் சாராயம் குடித்துவிட்டால் நான் சொல்லுற படிதான் நீ கேட்கணும் எண்டு மனைவி தலையை பிடித்து பிய்ப்பார் என்பதும் நாமறிந்த உண்மை. 500 ரூபாவிற்கு குடித்துவிட்டு வீடுவரும் சோமு அண்ண அன்று இரவு முழுவதும் தற்செயலாக மனைவி சந்தையில் தொலைத்த நூறு ரூபாய்க்காய் மனைவியை வெளுத்து வாங்குவதையும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இப்படி பல கதைகள் எனக்கு மட்டுமல்ல உங்களுக்கும் தெரியும்.

ஆக, நமது சமூகத்தில் இப்படிப்பட்ட குடிமக்களால் அதிகம் பாதிக்கப் படுபவர்கள் நம்ம பெண்கள்தான். இந்த குடிமக்கள் தங்கள் போதை ஞானத்தில் நிரூபிக்க நினைக்கும் தங்கள் செத்துப்போன ஆண்மையை இலகுவாக காட்டுவதற்கு இலகுவாக கிடைப்பவர்கள் இந்த பெண்கள். என்றோ ஒருநாள் போதையில் வீரம் பேசும் போதை ஆண்மை கொண்டவனை மனைவி கடப்பாரையால் வெளுக்கும் வரை இந்த குடிமக்கள் மாறப்போவதில்லை.

ஆகவே, மக்கள்ஸ், போதையில் வரும் வீரம் மொக்கை வீரம். போதையில் வரும் ஆண்மை செம மொக்கை காமடி. ஆக, நீங்கள் போதையில் உங்களை இளக்காதவரை மது உங்களை எதுவும் செய்யப்போவதில்லை. போதையில் உங்களை நீங்களே கட்டுப்படுத்தத் தெரியாவிடின் அந்த மதுவை விலக்குவது உங்களுக்கு நன்மை. குடித்தாலும் உங்கள் வீரத்தை வீதியில் உள்ள போலீஸ் காரனிடம் காட்டுங்கள். வீட்டிலுள்ள அந்த அக்காவிடமோ, அண்டியிடமோ அல்லது அம்மாவிடமோ காட்டாதீர்கள். உங்களை நீங்களே குறைத்துக்கொள்ளும் அதிகமான சந்தர்ப்பம் உங்களிற்கு போதையில்தான் ஏற்படும் என்பதை மறக்காதீர்கள்.

காதல் பாடம்.

2011-12-16T23:20:00.000-08:00

காதலை

நீ

எப்படி பார்த்திருக்கிறாய்?

கனவாய்..

கவிதையாய்..

காமமாய்..

இனிப்பை எடுத்து

கசக்கி வீசியதும்

குப்பையில் குடியேறும்

இனிப்புப் பையின்

கண்ணீரை

பார்த்ததுண்டா நீ??

வாசல் வரை

வந்த உன்னை

இதயம் வரை

கொண்டு போனதில்

நான் பட்ட கஷ்டங்களை

அனுபவித்ததுண்டா நீ ?

விழியில் வந்துபோனதும்

என்

மொழிகூட நீயென

என்

கவிதை மேலே

சத்தியம் செய்ததை

அறிந்ததுண்டா நீ?

வீடு குழம்ப

முற்றம் முறைக்க

எங்கள் சமையலறை

சாம்பல் கூட எரிய

உன்னை

மனைவியாக்கிய

அந்த

புயல்

முத்தமிட்டுப்போன

குடிசையை

பார்த்ததுண்டா நீ?

ஒன்றை தெரிந்துகொள்,

காதலும்

கடவுளும்

ஒன்றுதான்..

நல்ல

மனிதனாக இருந்தால் போதும்,

நம்பிக்கை ஒன்றிலேயே

வாழ்க்கையை ஓட்டிவிடலாம்.

காதலில்

மற்றவர்களை பார்க்கும்

உன் கண்ணால்

உன்னை இருமுறை

பார்த்திருக்கலாம்

காதலும் பிழைத்திருக்கும்

வாழ்க்கையும் தப்பியிருக்கும்.

ஏதோ,

உன்னை

இதயம்வரை

கொண்டுபோனத்தில்

ஒரேயொரு நன்மை.

இரத்தம்

இப்பொழுதெல்லாம்

திமிர் பிடித்து அலைகிறது

உன்னைபோலவே..

நீயும்

நானும்

காதலித்ததில்

இருவரும்

இறுதிவரை

சேமித்துக்கொண்டது

'சுயநலம்' தவிர

வேறு என்ன?

உணர்வை

மதிக்கத்தெரியாத

உங்களுக்கு

காதலும்

காமமும்

ஒன்றுதான்.

ஒன்றை புரிந்துகொள்,

காதலில்

கலியாணத்தைவிட

கௌரவம்

மிகவும் முக்கியம்..

மனிதனை

மதிக்கத்தெரியாத உனக்கு

எப்படி

இதயத்தை பூசிக்கத்தெரிந்திருக்கும்?

என்னை

வெறுத்தால்

இதயம் அனாதையாகும்.

எரித்தால்???

காதல்

அசிங்கப்படும்போதுதான்

ஆண்கள்

கற்பழிக்கப் படுகிறார்கள்.

ஆகமொத்தத்தில்

உங்கள் கற்பும்

எங்கள் கற்பும்

காதலால்தான்

காப்பாற்றப்படுகிறதே ஒழிய

காமத்தால் அல்ல.

எழுத வந்தவர்களும் எழும்பி ஓடியவர்களும்.

2011-12-02T22:12:00.000-08:00

எழுது கோல்களின் முனைகளை சவரம் செய்து காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் படைப்புக்களை பிரசவித்துக் கொண்டிருக்கும் நமது இலக்கிய உலகம் மிகவும் விசாலமானது. உலகத்தில் அந்தந்த தாய் மொழிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டப்படும் இலக்கிய உலகத்தில் தமிழ் இலக்கிய உலகம் என்பது கி.மு.300 தொடங்கி இன்றைவரை கட்டி எழுப்பப்படும் ஒரு பழமை மிக்க இலக்கிய தளம் ஆகும். சங்க இலக்கியம் தொடங்கி (கி.மு.300௦௦ - கி.பி. 300) இந்த பிந்தைய இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் அறிவியல் தமிழ் மற்றும் கணினித் தமிழ் வரை மிகவும் நீண்ட வயதினைக் கொண்டது நமது இந்த தமிழ் இலக்கிய உலகம். இந்த நீண்ட கால இலக்கிய போக்கிலே அந்தந்த காலங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் ஆங்காங்கே பிறப்பெய்திய பக்தி இலக்கியங்கள், காப்பிய இலக்கியங்கள், புராண இலக்கியங்கள், சமையம் சார் தமிழ் இலக்கியங்கள், புதினம், புதுக்கவிதை, ஆராட்சிக்கட்டுரைகள், அறிவியல் இலக்கியங்கள் என காலத்தின் கண்ணாடியாக உருப்பெற்ற தமிழ் இலக்கியங்கள் இந்த நீண்ட கால புராதன தமிழ் இலக்கிய வெற்றிக்கு வழிகோலின எனலாம். இப்படிப்பட்ட தமிழ் இலக்கிய உலகில் நமது ஈழத்து இலக்கியத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் பெரும் பங்காற்றியிருக்கின்றன. தமிழ் இலக்கியம் என்று வருகிறபொழுது ஈழத்து தமிழ் இலக்கியத்தை புறம் தள்ளிவிட்டு ஆராய்வது அடிப்படையிலேயே பொருத்தமற்றது என்பது யாவரும் அறிந்த வெளிப்படை உண்மை.

அந்த வகையில், 16 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலிருந்தே ஈழத்தில் தமிழ் இலக்கிய முயற்சிகள் தொடர்ச்சியாக நடை பெற்றிருப்பதை வரலாற்றில் காணக்கூடியதாக இருக்கும். ஈழத்து பூதந்தேவனாரின் சில அகநானூறு, குறுந்தொகை, நற்றிணை பாடல்கள் தொடங்கி இன்றைய இளம் ஈழத்து படைப்பாளிகளின் படைப்புக்கள் வரை இந்த ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய உலகு விரிந்து செல்கிறது. இவ்வாறான இந்த தொன்மையான ஈழத்து இலக்கிய படைப்புக்கள் இன்று காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் நவீனத்துவ முறைமைகளின் அடிப்படையில் புத்துணர்ச்சி பெற்று காலத்தை காட்டும் கண்ணாடியாக படைக்கபடுதல் ஈழத்து இலக்கிய போக்கில் ஒரு நல்ல வளர்ச்சியின் குறிகாட்டியாகவே நோக்கப் படுகிறது. இவ்வாறானதொரு நீண்ட இலக்கிய தளத்தில் எல்லா விடயங்களையும் அலசி ஆராய்வதற்கு என்னால் முடியாது என்பதாலும் அதற்குரிய அறிவும் பக்குவமும் இன்னும் எனக்கு வரவில்லை என்பதாலும் மிகச்சாதாரணமாக இந்த நவீன காலத்தில் இளம் தலைமுறை படைப்பாளிகள் முகம் கொடுக்க வேண்டிய சவால்கள் பற்றி அதிக பிரசங்கித் தனம் இல்லாமல் எளிமையாக பேச முயல்வதுதான் எனது இந்த கட்டுரையின் முதல் நோக்கம்.

இன்றைய ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய மேடையில் மிகப் பிரதானமாக மூன்று தலைமுறையைச் சேர்ந்த படைப்பாளிகள் தங்கள் பேனாக்களோடு படைப்பிலக்கியங்களை படைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். இலக்கியத்தை தவிர்த்து பொதுவாகவே தலைமுறை இடைவெளி என்பது இன்று பல மட்டங்களிலே பரவலாக பேசப்பட்டு வருகின்ற அல்லது பல எதிர் மறை விமர்சனங்களை உருவாக்கிவருகின்ற ஒரு விடயம். இதற்கு எங்களுடைய வீடுகளிலே எங்கள் பாட்டன் பாட்டிக்கும் பேரப் பிள்ளைகளுக்கும் இடையில் அரங்கேறும் மோதல்களும், பாடசாலைகளிலே ஆசிரியரிற்கும் மாணவனிற்கும் இடையில் உருவாகும் அறிவுரை சார் சண்டைகளும், வேலைத் தளங்களிலே மூத்த அதிகாரிகளுக்கும் இளம் தலைமுறை வேலையாட்களுக்கும் இடையில் நடைபெறும் கருத்துச் சண்டையும் பொதுவான உதாரணங்களாகும். இதற்கு காலத்தின் நவீனத்துவ மாற்றமும், பழமைவாத அல்லது புராதன கொள்கைவாத கோட்பாடுகளும், சுழல் கலாச்சார கொள்கைகளும் மற்றும் மிக முக்கியமான தன முனைப்பான குறிக்கோள் (ego), பகட்டு மரியாதை தேடல் முனைப்பு போன்ற உளவியல் சார்ந்த விடயங்களும் காரணங்கள் என சொல்ல முடியும். இவ்வாறான இந்த தலைமுறை இடைவெளி குடும்பங்களை தாண்டி, குழுக்களைத்தாண்டி, சமுதாயங்களைத்தாண்டி, இலக்கிய சூழலில் எவ்வாறான தாக்கங்களை, முரண்பாடுகளை ஏற்படுத்துகின்றன எனப் பார்த்தால் அதன் விளைவுகள் வாய்விட்டு பேசக்கூடியவை.

நான் ஏற்கனவே மேலே கூறியதைப்போல இரண்டு மூன்று தலைமுறை படைப்பாளிகள் ஒரே தளத்தில் நின்று இலக்கியங்களை படைக்கும் பொழுது, இங்கு உருவாகும் சில பல தலைமுறை இடைவெளி தொடர்பான முரண்பாட்டு விடயங்களுக்கு அவர்கள் முகம் கொடுத்தே ஆகவேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகிவிட்டது. அந்தவகையிலே, ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய உலகத்தை ஆண்டு கொண்டிருக்கும் முது பெரும் இலக்கிய ஜாம்பவான்களோடு அதே தளத்தில் புதிதாக எழுதுகோல்களுடன் அறிமுகமாகும் இளம் படைப்பாளிகள் எவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் முகம் கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் மிகவும் சுவாரசியமான விடயம். முதலிலே, இந்த மூத்த இலக்கியவாதிகளை இந்த இளம் படைப்பாளிகள் எப்பொழுதுமே தங்கள் மனங்களிலும் தலைகளிலும் தூக்கிக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டேயாகவேண்டும். அதற்குரிய காரணங்களை இந்த இளம் படைப்பாளிகள் சிறப்பாகவே அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். காரணம், ஒரு விடயத்திலே தேர்ச்சி, அனுபவம் மிக்கவர்கள் எப்பொழுதுமே அந்த விடத்திற்குள் வரும் புதுமுகங்களுக்கு நல்ல வழிகாட்டிகள் என்பதாகும். இரண்டாவது, இந்த தேர்ச்சி மிக்கவர்களிடமிருந்து இளம் தலைமுறையினர் கற்றுக் கொள்ளவேண்டிய விடயங்கள் ஏராளமாக இருக்கிறது என்பதாகும். மூன்றாவதாக, இந்த இளம் தலைமுறையினரால் நமது பெரியவர்களை புறம்தள்ளிவிட்டு தனித்து இலக்கிய கிரீடத்தை தலையில் சுமந்துகொள்ள அறிவு, அனுபவம் ரீதியாக தகுதியானவர்கள் அல்ல என்பதாகும். அடுத்து, மூத்த படைப்பாளிகள் அவர்களின் முன்னோர்களிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டுவந்த இந்த இலக்கிய பொறுப்பை இந்த தலைமுறையினர் மூலமாகவே அடுத்த சந்ததியினரிற்கு கடத்த முடியும் என்கின்ற “பொறுப்பு கடத்தல்“ சரியாக நடைபெற இந்த மூத்த எழுத்தாளர்கள்தான் மிக முக்கிய காரணிகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதாகும். இவ்வாறன பல உண்மையான விடயங்களை இந்த இளம் தலைமுறையினர் சரியாகவே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றனர்.

ஆகவே, இந்த மூத்த படைப்பாளிகளை இளம் படைப்பாளிகள் எப்பொழுதுமே தங்கள் வழிகாட்டிகளாக, குருக்களாக, முன்னோடிகளாக, பல்கலைக் கழகங்களாக ஏற்று போற்றுகிறார்கள். மதிக்கிறார்கள். வணங்குகிறார்கள். அந்தவகையிலே இளம் எழுத்தாளர்கள் தங்கள் மூத்தவர்கள் மட்டில் சரியான புரிதல்களை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சொல்லமுடியும். ஆனாலும், இது எந்தளவிற்கு நூறு வீதம் உண்மை என்பதையும் நாம் சற்று எண்ணிப்பார்த்தல் அவசியம். இந்த மனநிலையில் இல்லாத சில இளம் எழுத்தாளர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எமது கைகளில் ஐந்து விரல்களும் ஒரே அளவில் இருப்பதில்லையே. இவ்வாறு சில இளம் எழுத்தாளர்கள் ஏன் தங்கள் மூத்த படைப்பாளிகளை மதிப்பதில்லை, கொண்டாடுவதில்லை என்றால் அதற்கும் சில காரணங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஒன்று சிறியவர்களின் குழந்தை செருக்கு, அவர்களின் குறுகிய மட்டுப்படுத்தப் பட்ட மனநிலை என அடிப்படையான இரு காரணங்களைச் சொன்னாலும் சில சந்தர்ப்பங்களில் சிறுவர்களின் மீதான சில மூத்தவர்களின் தவறான போக்குகளும் நடத்தைகளும் காரணமாக அமைந்து விடுகின்றன.

பொதுவாகவே, அண்மைக் காலங்களில் இந்த சிறுவர்களுக்கும் பெரியவர்களுக்குமான சில முரண்பாடுகள் நா தொடங்கி முகப் புத்தகம் வரை விரிந்து கிடக்கின்றன. பெர்யவர்கள் இளம் படைப்பாளிகளை குறை சொல்வதும், இவர்கள் பெரியவர்களை பொல்லாப்பு பேசுவதும் சகஜமாகிப் போன ஒன்று. இந்த முரண்பாட்டு மோதல்களிற்கு என்ன காரணம் என்று பார்த்தால் அதற்கு இருவரும்தான் காரணம் என அடித்து கூறமுடியும். இன்று வரை பல மூத்த எழுத்தாளர்கள் இளம் எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களில் அதிகம் நாட்டம் கொண்டு வாசிப்பதும் இல்லை. அதேபோல, சிறுசுகளும் தங்கள் மூத்தவர்களின் படைப்புக்களை வாசிப்பதுவும், அவர்கள் பற்றி அறிந்துகொள்வதில் ஆர்வமும் காட்டுவதில்லை. இதுவே இந்த பிரச்சனைக்கான அடிப்படை காரணம் என்று சொல்லமுடியும். அதில் இன்னுமொரு காரணமும் இருக்கிறது. ஒரு மூத்த படைப்பாளி தன்னை அடையாள படுத்திக்கொள்ள முன்பெல்லாம் பல வருடங்கள் எடுத்தன. பல கஷ்டங்களை முகம்கொள்ள வேண்டி இருந்தன. சந்தர்ப்பங்கள் மிகவும் குறைவு. ஆனால், இன்றைய இளசுகள் வெறும் குறுகிய காலங்களில் தங்களை வேகமாக அடையாள படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அதற்கு காரணம் இன்று அவர்களிற்கு தேவையான அளவு வேகமான சந்தர்ப்பங்கள் அமைந்துவிடுகின்றன. எனவே, தன்னை அடையாள படுத்திக்கொள்ள பத்து வருடங்கள் பல கஸ்ரங்களை பொறுத்திருந்த ஒரு மூத்த படைப்பாளி வெறும் சில மாதங்களிலேயே தன்னை ஒரு கவிஞனாக அடையாள படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு இளம் படைப்பாளியை எப்படி நோக்குவார் என்பது கஷ்டமான விடயம்தான். இதை நான் உளவியல் அடிப்படியில் சொல்கிறேன்.

அதேபோல, நான் வெறும் ஒரே வருடத்தில் பல நூல்களை போட்டிருக்கிறேன், பொதுவாக அனைத்து ஊடகங்களும் என்னை அடையாள படுத்தி விட்டன, இலக்கிய உலகத்தில் இப்பொழுது என்னை பொதுவாக அனைவரிற்கும் தெரிகிறது. அப்படியெனில் இந்த மூத்த படைப்பாளிகள் இவ்வளவு காலமும் என்ன செய்தார்கள் என ஒரு இளம் படைப்பாளி சொன்னதும் எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. இதையும் தாண்டி வயதெல்லை கடந்து நோக்குகிற பொழுது இலக்கியம் என்பதில் மூத்தவர்களும் இளையவர்களும் சமம்தானே. அப்படியாயின் தங்கள் எழுத்துக்கள் மற்றவருடைய எழுத்துக்களுடன் ஒப்பீடு செய்யும் பொழுது தரமிக்கவையாக இருக்காவிடில் இங்கு ஏற்றத்தாழ்வுகள் தானாகவே வந்துவிடும். இதை தவறு என்றும் நான் சொல்வதாக இல்லை. படைப்புக்கள் வயதைத்தாண்டியும் தரம் என்று வருகிற பொழுது இயல்பாகவே இந்த இரு தலைமுறையினரிற்கும் இடையில் போட்டித்தன்மை வந்துவிடுகிறது. தரத்தைப் பற்றி பேசுகிறபொழுது வயது, தலைமுறை இடைவெளி என்பன காணாமல் போய் விடுகின்றன. போய்விட வேண்டும். இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் பெரியவர்கள் சிறியவர்கள் இடையில் சில மனக்கசப்புக்கள் வந்துவிடுகின்றன (எழுத்தாளனும் ஒரு சராசரி மனிதன் தானே). இவ்வாறான தரம் குறைந்த எழுத்துக்களை எப்பொழுதுமே எவருமே கொண்டாடுவதில்லை. எனவே, சிறியவர்களோ பெரியவர்களோ தரமான படைப்புக்களை படிக்கும்பொழுது மிகவும் இலகுவாக அவர் அடையாள படுத்தப்பட்டுவிடுகிறார். என்னைபொறுத்த மட்டில், எழுத்திலே, "தரமான சரக்கிருப்பவன் எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை.."

ஆக, இந்த இளம் தலைமுறையினர் சில விடயங்களை மிகச் சரியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இலக்கியத்திலே பல விடயங்களைக் கற்பதற்கு மிகவும் பொருத்தமான புத்தகம் எது என்று என்னிடம் கேட்டால் நான் நிச்சயமாக அது ஒவ்வொரு வாழும் மூத்த இலக்கியவாதிகள்தான் என்று சொல்வேன். இவர்களை விலக்கி, இலக்கியத்தில் அறிவும் அனுபவமும் பெற நினைப்பது சிறியவர்களின் முட்டாள்த்தனம் என்றே சொல்லத் தோணுகிறது. இந்த மூத்த படைப்பாளிகளை நாம் அவர்களின் காலங்களுக்குள் எவ்வளவு சிறப்பாக பயன்படுத்த முடியுமோ அவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக பயன்படுத்தி எம்மை வளர்த்துக்கொள்வதே ஒரு இளம் படைப்பாளியின் புத்திசாலித்தனம் என நான் சொல்வேன். அத்தோடு, இன்னுமொரு விடயத்தையும் மிகவும் வெளிப்படையாக சொல்லியே ஆகவேண்டும். இந்த நமது மதிப்பிற்குரிய மூத்த படைப்பாளிகளை பகைத்து எம்மால் இலக்கிய உலகத்தில் மேலே வரமுடியாது என்பதையும் வெளிப்படையாக சிறியவர்கள் புரிந்தே கொள்ளவேண்டும். (இதனாலோ என்னவோ, சில இளம் படைப்பாளிகள் பல மூத்த இலக்கியவாதிகளிற்கு குடை பிடிக்கிறார்கள், இடுப்பு சொறிகிறார்கள்..) காரணம், ஒரு மூத்த இலக்கியவாதி ஒரு சாதாரண ஒருவரை இவர் ஒரு நல்ல கவிஞர் என்று சொன்னால் இலக்கிய உலகம் அவரை முளுமனதாகவே ஏற்று போற்றுகிறது. அதேபோல, ஒரு நல்ல இளம் கவிஞரை ஒரு மூத்த இலக்கியவாதி இவர் நல்ல கவிஞர் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டால் எல்லாம் முடிந்துவிடும்.

அதேபோல, எமது மதிப்பிற்குரிய மூத்த இலக்கிய ஜாம்பவான்களும் சிறியவர்களின் ஏக்கங்களை புரிந்துகொள்ளவேண்டும். என்னதான் எழுதினாலும் பேசினாதும் சிறியவர்கள் சிறியவர்கள்தானே? சிறியவர்களை வளர்த்துவிடவேண்டிய தார்மீக சமூகப் பொறுப்பு மூத்த படைப்பாளிகள் ஒவ்வொருவரின் தோள்களிலும் இருக்கிறது என்பது எமக்கு தெரியும். ஆகவே இந்த மூத்தவர்கள் இந்த சமூக வரலாற்று தவறினை இளைக்க விரும்பமாட்டார்கள் என்பது திண்ணம். இந்த இலக்கியத்தை அடுத்த சந்ததியினரிற்கு மூத்த படைப்பாளிகள் கொண்டுசெல்ல விரும்பினால் அது இந்த இளம் தலைமுறை படைப்பாளிகளால் மட்டுமே முடியும். அத்தோடு, சிறியவர்கள் மூத்தவர்களின் படைப்புக்களை வாசிக்கவேண்டியது கட்டாயக் கடமை. அதேபோல, மூத்தவர்களும் இந்த இளையவர்களின் படைப்புக்களை வாசித்து அவர்களை இனம்கண்டு தோள் கொடுக்கவேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கிறது. தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்களை தவிர்த்து இளம் படைப்பாளிகளை அவர்களின் படைப்பினைக்கொண்டு மட்டும் அவர்களை அடையாள படுத்துவதை எப்பொழுதும் நேர்மையாக செய்தல் மிகவும் அவசியமான ஒன்று ஆகும். அதேபோல, தங்கள் எழுத்துக்களை கோவைகளிலும், கைகளிலும், கடதாசிகளிலும், வலைப் பூக்களிலும், முகப் புத்தகங்களிலும் வைத்துக்கொண்டு மூத்த படைப்பாளிகளின் ஒரு சிறிய தட்டிக்கொடுப்பிற்காய் காத்துக்கிடக்கும் எத்தனையோ புதுமுக படைப்பாளிகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களை கொஞ்சம் கூட கண்டுகொள்ளாத மூத்தவர்களையும் அதேபோல தங்கள் நேரத்தை செலவழித்து, நின்று அவர்களை தட்டிக்கொடுத்து போகும் மூத்தவர்களையும் நான் தினம் தினம் பார்க்கிறேன். இவை அனைத்தும் அவரவர் மேல் திணிக்கப் பட்டிருக்கின்ற இலக்கியக் கடமைகள் என்பதை நாம் அனைவரும் மறந்துவிடக் கூடாது.

இறுதியாக, இவ்வாறான சில சிறிய சிறிய விடயங்களே இந்த இலக்கிய தலைமுறை இடைவெளியை அகலப் படுத்துகிறது. இவ்வாறன சின்ன சின்ன விடயங்களை முகம் கொள்ள முடியாமல் எழுத்தும் வேண்டாம் இந்த இலக்கியமும் வேண்டாம் என ஒதுங்கியவர்களையும் ஓடியவர்களையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன். அத்தோடு, இந்த சிறு சிறு விடயங்களினால் மன உளைச்சலோடு வெளியிலும் சொல்ல முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் பல புதியவர்களையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன். அவ்வாறான பயம் பொருந்திய, மணி கட்ட துணிவு இல்லாத சில இளைய படைப்பாளிகளுக்காகவே இந்த கட்டுரை. பெரியவர்களாக இருந்தாலும் சரி சிறியவர்களாக இருந்தாலும் சரி மற்றவரின் உணர்வுகளை மதிக்கத் தெரிந்தவர்களாக இருந்தால் இந்த இடைவெளிச் சிக்கல் மாயமாக மறைந்துவிடும். நிறைகளை கூற மனமில்லாத படைப்பாளிகள் மாற்றாரின் படைப்பின் மேல் குறைகளை மட்டும் கண்டு பிடிப்பதும் ஆரோக்கியமான தலைமுறை இடைவெளியை உருவாக்காது. ஆக, இது எங்கள் இலக்கியம், எங்கள் மொழி, எங்கள் உலகம். நாங்களே எங்களை வளர்த்துக்கொள்தல் அவசியம். அதற்காக வானிலிருந்து எவருமே குதிக்கப்போவதில்லை. எங்கள் மூச்செல்லாம் இலக்கியத்தின் மேலும், படைப்புக்களின் மேலுமே இருக்கவேண்டுமே தவிர தனிப்பட்ட மனித ஆசா பாசங்களின் அடிப்படையில் அமைதல் கூடாது. இந்த கட்டுரையின் நோக்கத்தை இக்கட்டுரை கடைசி வரை நிறைவேற்றி இருக்கிறதா என்பதை விட இக்கருத்துக்களை கருத்துக்களாகவே எடுத்துகொள்தல் இக்கட்டுரைக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் பரிசு என நினைக்கிறேன்.

இம்மாத ஜீவநதியில் வெளியாகியிருக்கும் எனது கட்டுரை. நன்றி ஜீவநதி.

நெல்லும் பூசணியும் - காதல் vs திருமணம்.

2011-11-25T08:05:00.000-08:00

அண்மையிலே படித்த ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரை என்னை அதிகம் கவர்ந்தது. அதை வாசித்து முடித்து இற்றைக்கு இரண்டு வாரங்கள் ஆகியும் அதை அப்படியே மனதில் வைத்திருக்கும் எனது நினைவு அதை மீண்டும் மீண்டும் ரசித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எப்பொழுதுமே வித்தியாசமான கோணங்களில் வாழ்வியலைப் பார்க்கும் எழுத்தாளர்களையும் படைப்பாளிகளையும் நான் அதிகம் விரும்புபவன். அந்தவகையில் இந்த கருத்தியல் என்னை கொஞ்சம் நின்று ஜோசிக்க வைத்தது என்னவோ உண்மைதான்.

அதிகம் பேசாமல் விடயத்திற்கு வருகிறேன். ஒரு மாணவன் தனது இரண்டு முக்கிய கேள்விகளை அவனுடைய ஆசிரியரிடம் கேட்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டான். ஆசிரியரும் அவன் கேட்க இருக்கும் வினாக்களுக்கு விடையளிக்க தயாரானார்.

முதலாவது கேள்வி, "காதல் என்றால் என்ன?"

ஆசிரியர், பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

"உன்னுடைய கேள்விக்கு பதில் அளிப்பதாயின் நான் சொல்வதை நீ செய்யவேண்டியிருக்கும். அதோ தெரிகிறதே நெல் வயல். அந்த நெல் வயலில் போய் அவ் நெற் செடிகளில் மிகவும் நீளமான செடியை பிடுங்கிக் கொண்டு வா. ஆனால் அதை செய்யும் பொழுது நீ இரண்டு நிபந்தனைகளை கருத்தில் கொள்தல் வேண்டும். ஒன்று, இவ்வயலின் இந்தப் பக்கத்திலிருந்து அந்தப்பக்கம் போகும் வரை நீ ஒருமுறைதான் பயணிக்க முடியும். இரண்டாவது, நீ செடிகளைக் கடந்துபோகும் பொழுது மீண்டும் பின் நோக்கி வந்து எந்த செடியையும் பறிக்க முடியாது. அவ்வளவுதான்.."

ஆசிரியர் கூறியதை செய்வதற்க்காக அந்த வயல் நோக்கி புறப்பட்டான் மாணவன். வயலினுள் இறங்கி நடக்கும் பொழுது கண்ணில் ஒரு உயர்ந்த செடி தென்படவே அருகில் சென்று பறிக்க முற்படும் பொழுது மனம் சொன்னது இன்னும் அதிகம் செடிகள் இருக்கின்றனவே, இதை விட உயரமான செடி தொடர்ந்து நடக்கும் பொழுது கண்களில் தென்படலாம் என.. ஆக அவனை இன்னும் உயரமான செடி ஒன்று காத்துக்கொண்டு இருக்கலாம் என எண்ணியபடி தொடர்ந்தும் நடந்தான். இவ்வாறாக வயலின் அரைப்பகுதியை கடந்த அவன் நான் இப்பொழுது பார்க்கும் செடிகள் எல்லாம் முன்னர் பார்த்த செடிகளை விட உயரம் குறைந்த செடிகளாகவே இருக்கின்றனவே எனக்கண்டான். அதையும் கடந்து இன்னும் முன்னேறிப் போகப் போக அவனால் முன்னர் பார்த்த அந்த உயர்ந்த செடிகளை விட உயரமான செடிகள் கண்களில் படவேயில்லை. ஆக, அவனது வயலின் எல்லையைக் கடந்த பொழுது அவன் கையில் எந்த செடிகளும் இருக்கவில்லை. எனவே, வெறும் கையேடு ஆசிரியரிடம் திரும்பி வந்தான் மாணவன்.

ஆசிரியரிடம் வெறும் கையேடு வந்து நின்றதும் ஆசிரியர் ஆரம்பித்தார்.."இதுதான் காதல்!! நீ எப்பொழுதும் ஒன்றோடு ஒன்றை ஒப்பிட்டபடி ஒருவரை விட ஒரு படி மேலான இன்னொருவரே தேவை என தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய். .. இறுதியில், பயணம் முடிகையில், நீ தேடிய அந்த நபரை நீ இழந்துவிட்டதை உணர்கிறாய்...." என பதில் அளித்தார் அந்த ஆசிரியர்.

சபாஷ் டீச்சர்!! இதை விட காதலிற்கு என்ன விளக்கம் வேண்டும்?? இப்பொழுது மாணவனது இரண்டாவது கேள்விக்கு சந்தர்ப்பம்.

"டீச்சர், அப்படியெனின் "திருமணம்" என்றால் என்ன? அந்த ஆசிரியரிடம் மாணவன் கேட்டான். அதற்கு தனது பாணியிலே ஆசிரியர் பதிலைத் தொடர்ந்தார்.

"இப்பொழுது இதோ தெரிகிறதே இந்த பூசணிக்காய்த் தோட்டம். அந்த தோட்டத்தினுள் சென்று அந்த தோட்டத்திலேயே விளைந்திருக்கின்ற மிகவும் பெரிய பூசணிக்காயை பறித்துக்கொண்டு வா. திரும்பவும் மேலே சொன்ன அந்த இரண்டு நிபந்தனைகளையும் நீ ஏற்கவேண்டும். ஒன்று, ஒருமுறை மட்டுமே நீ அந்த தோட்டத்தினூடாக பயணிக்க முடியும். இரண்டு, ஒன்றை கடந்து சென்ற பின் மீண்டும் திரும்பி, கடந்து போன எந்த பூசணியையும் நீ பறிக்க முடியாது. புரிகிறதா.." கூறி அனுப்பினார் ஆசிரியர்.

மாணவன் அந்த பூசணித் தோட்டத்தினுள் நடக்க ஆரம்பித்தான். இம்முறை அவன் முதல் முறை செய்த தவறை மீண்டும் செய்யக்கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தான். ஆகவே, அவன் அந்த பூசணித் தோட்டத்தின் நடுப் பகுதியை அடைந்ததும் அதிகம் எதிர்பார்க்காமல் ஒரு அளவான, அப்பகுதியில் கிடைத்த ஒரு நடுத்தர அளவுடைய பூசணிக்காய் ஒன்றை கண்டு, திருப்திகொண்டு அதை பறித்தெடுத்தான். அதன் பின்னர் வேறு எந்த பூசணிக்காயையும் கணக்கெடுக்காமல் வேகமாக வரம்பு நோக்கி நடந்தான். காரணம், மிகப் பெரிய செடியைத் தேடி நடந்ததில் பெரிய செடிகளைக் கூட தவறவிட்டுவிட்டு எதுவுமே இல்லாமல் போன அந்த முதல் முறை கிடைத்த அனுபவம் போல் இருக்கக்கூடாது என்பதில் மிகவும் அவதானமாக இருந்தான் அவன். பறித்த அந்த பூசணிக்காயை எடுத்துக்கொண்டு ஆசிரியரிடம் வந்து சேர்ந்தான் அந்த மாணவன்.

"இம்முறை நீ ஒரு பூசணிக்காயோடு வந்திருக்கிறாய். நீ பாதிவழி போனதும் கிடைத்த ஒரு நடுத்தர அளவான பூசணியை பறித்துக்கொண்டாய். அதாவது இதை விட பெரிய பூசணி கிடைக்காமல் போகலாம் என உணர்ந்து, இது போதும் என திருப்திப் பட்டு இதை பறித்துக்கொண்டாய். இப்பொழுது நீ பார்த்தவரை இந்த பூசணிதான் பெரியது, இது எனக்கு போதும் என நம்பியதனாலேயே இதை பறிக்க உனது மனம் விரும்பியது. இறுதியில் உனக்கு ஆகிலும் சிறியதும் இல்லாமல் ஆகிலும் பெரியதும் இல்லாமல் உனக்கு திருப்தியான அளவில் ஒரு பூசணி கிடைத்தது.. மகிழ்கிறாய். இதுதான் திருமணம்..." என இலாவகரமாக கூறிமுடித்தார் அந்த ஆசிரியர்.

யப்பா.. எப்படியொரு விளக்கம். ஏதோ என்னைப் பொறுத்தவரையில் இந்த ஆசிரியரின் டீலிங் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. உங்களுக்கே எப்படி? இதுதானே உண்மை?? யதார்த்தமான உதாரணமும் பதிலும். நாம் எப்பொழுதும் அதிகபட்சமான விடயங்களுக்கு ஆசைப்பட்டே எமக்கு போதுமான விடயங்களை இழந்து விடுகின்றோம். இது நமது இளசுகளிற்கு ஒரு நல்ல பாடம் என நினைக்கின்றேன்.

எனது ஓர் நிமிட நாயகி.

2011-11-21T05:36:00.000-08:00

எனது
இந்த
இரவல்
இலக்கியத்தின்
ஒரு நிமிட
நாயகி அவள்.

ஐந்து மீட்டரில் அவள் - அன்று
ஐம்பது கனவுகளோடு நான்.

அன்று
பக்கத்தில் வந்தது
பௌர்ணமி - பெண்ணே
அனைத்தும் கலந்த
வர்ணம்நீ.

ஒருமுறை வந்தாள்
ஒரே முறைதான் சிரித்தாள்
ஓரிரு வரிகள் மட்டும் பேச
ஒருவாறு அனுமதி தந்தாள்.

நடு நாக்கு
நடுங்கியதில்
வந்த வாக்கு - அங்கேயே
முடங்கியது.

நாக்கு மேட்டில்
விழுந்து எழுந்து
நிமிர்ந்த வார்த்தை
உதட்டில் புரண்ட போது
'வருகிறேன்' என்றாள்
கண்களால்.

மீண்டும் வலிந்து
தொண்டையில் திணித்த - அந்த
மூன்றெழுத்து வார்த்தையை
சமாதானம் செய்வதற்குள்ளே
சாகப்போவதாய்
சத்தியாக்கிரகம் செய்தது
அவள் - என்
மனதில் விட்டுப் போன - அந்த
விடுப்புக் காதல்.

ஒரே நிமிடத்தில்
காதல் - இன்று
ஏனிந்த மனங்களிடையே
மோதல்..

அவளும்
வருவதாய் இல்லை.
நிலவும்
வளர்வதாய் இல்லை.
என்னைச்சுற்றிய காதல் இருள்
சொட்டுச் சொட்டாய்
குறைவதாயும் இல்லை.

வந்து போனவள் யார் - அன்றுமுதல்
என் மனதில் அக்கப்போர்.
ஒரே நிமிடம்
ஒரே பார்வை
விழுந்தது நான்
எழுந்தது அவள்.
இதுதான் காதலா?

மெல்லப் போனது
பாவை - இப்போ என்
கைகளிலெல்லாம் காதல்
ரேகை.
உதிர்த்துப் போனாள் ஒரு
சிரிப்பு,
யாருக்குத்தெரியும் - இப்போவென்
தவிப்பு??

என்னை - அவள்,
பூவிழி பார்வையில்
முடிந்து போனாளா?
இல்லை,
கரு நிற தோகையால்
கடைந்து போனாளா?
கண்ணிரு வீச்சிலே
மயக்கிப் போனாளா?
இல்லை - என்னை
பொன்னுருக்கும் பார்வையாலே
மடக்கிப் போனாளா?

ஒரே ஒரு சிரிப்பிலே
எனக்கு
ஊட்டியையும் கொடைக்கானலையும்
ஒரே நிமிடத்தில்
காட்டிப்போனவள்
அவள்.

புலம்பி புலம்பியே
புத்திகெட்டுப் போனது
எனது
காதல்,
வீதியில் அன்று
போட்டுவிட்டு வந்தாலும்
இன்றும் - என்
இலக்கிய நாயகி
அவளேதான்
என்
வலது சோணையிலே.

.

அம்மா நீ என் நிரந்தர நாயகி.

2011-11-12T22:54:00.000-08:00

இன்று தனது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும் எனது அம்மாவிற்காக தூரத்தில் இருந்துகொண்டு அனுப்பும் எனது பிறந்தநாள் பரிசு..

அப்பாவைப்போல்

எனக்கும்

நீதான்

நிரந்தர நாயகி.

இன்று

உனக்கு

கொடுப்பதற்கு

எதுவும் இல்லை

நீ கொடுத்த

மூச்சையும் பேச்சையும் தவிர..

எனக்கு

மூச்சூதியவள் நீ..

அப்படியெனின்

இந்த ஆதாமிற்கு

நீ தானே கடவுள்.

உன்னை உரசிப்பார்த்தேன்

உணர்வு கிடைத்தது.

நீ வாயசைத்தாய்

நான் பேசினேன்.

நான் சிரிக்க

நீ அழுதாய்

காரணம் கேட்டபோது

நீ எண்ட செல்லம் என்றாய்..

உன்

கைபிடித்து நடந்தேன்

கால்கள்

பூபெய்தியது..

உன்னை

அள்ளி அணைத்து

முத்தமிட்டேன்

வானம் அருகில் தெரிந்தது.

நீ

அடிக்கும்போதெல்லாம்

நான் அழுவேன்.

என்னில்தான் தவறு,

ஆனால்

இறுதியில்

இருவரும் அழுவோம்..

என்மேல்கொண்ட

உன் பயணம்

நீண்டது..

என்னை

உண்டாக்கியது முதல்

உருவாக்கியது வரை.

என்னை உச்சரி

என்றாய்,

நான்

வாசித்தேன்,

என்

விரல்களில் பிறந்தன

கவிதைகள்..

உனது

சிரிப்பு மட்டும்தான்

ஏனோ

இன்றும்

எனக்கு

மாறா மந்திரம்.

இன்று

உனக்காக எதுவும்

கொடுப்போம் என்றாலும்,

பழக்கம் விடவில்லை.

உன்னிடம்

அனைத்தையும்

வாங்கித்தானே பழகியிருக்கிறேன்.

இருந்தும்,

பிறந்தநாள் தர்மம்

எதையும் கொடுத்தே ஆகவேண்டும்.

அதற்காய்

உனக்கு

மூன்று பரிசுகள்

என்னிடமிருந்து..

ஒன்று 'நான்'

இரண்டு 'நான்'

மூன்றும் 'நான்'!!!